Bomboş bir hikaye..

Sonra garip bir yontem buldum kendime.. Ufak seylerle mutlu olmayi ogrendim, cevremdeki tum dengesizliklerin uzerinde dengede durmayi ogrendim, isin garibi elime buyuk mutluluklar hic gecmediginden belki, buyuk mutluluklara sahip olmak hep korkuttu beni, bir bedeli varmis gibi cok mutlu olursam eger,sevdigim birseyden ya da birinden olacakmisim gibi, bu yuzden belki, hedeflerimi de mini minnacik tuttum. Onlar buyurse bilmedigim bir kumarin icine dalacakmisim gibi, oysa guzel hedefleri olmadan yasayamaz insan. Benimkiler hep otelendi diye belki boyle vazgectim bulduklarimdan, elimde pirlanta hic olmadi ama benim olan yamuk cakil taslarini da asla degismezdim onlara, benimdiler cunku, baskasinda guzel durmazlardi, baskasina uymazlardi. Bombos bir hikayenin bas kahramaniydim ben, kendi hayatimin..