Kuzey Güney: Bazen odunlar yontulur ..

Bu akşamın bölüm etiketi, #GüneyinHesabı idi, ama bu bölüm Güney'in hesabından, ya da Zeynep'in suçluluğunun anlaşılmasından çok, üst vurgunun altında, Handan Hanım'ın trajedisini izledik.. Hatta, bölümün sonunda, Yunus'un bile sustuğu bir trajediye dönüştü Handan Hanım'ın hayal kırıklıkları..

 Sami çiçeğini çöreğini almış, Aynur Hanıma yılbaşı kutlamaya, -Kuzey'in deyimiyle- deplasmana, gidiyordu..

  Handan Hanım'ın hayal kırıklıklarıyla tanıştık bu akşam, klişe ile bitirecek olursak eğer, "Bu sefer güldürmedi." Ki hayatta böyledir zaten her zaman güldürmez. Karada neşeyle gezerken bir anda takılıverir ayağın ve denizde bulursun kendini, işte o denizde yüzemeyecek kadar şaşkın haldeyken, seni kurtaracak olan her neyse, ona sarılma ihtiyacı hissedersin. Bu bölümde Handan Hanım, köşkteki "şatifilli" (Şatafatlının Kuzeycesi sanırım.) hayattan adımını dış dünyaya atmak zorunda kalırken, Kuzey'i buldu yokluk denizinde. Kuzey onu eve yerleştirdiğinde ilk yaptığı Simayı çamaşır suyu ile dezenfekte etmek oldu, çünkü Handan Hanım için felaketlerin başı olmuştu Simay, ona olan tepkisini "dip köşe" temizlik yaparak verdi. Çünkü böyledir, herkesin kendine göre bir yöntemi vardır, genelde de yaşam etkiye tepki üzerine kurulur çoğu zaman..

 Kuzey annesine kendi içindeki umudu verirken buldu kendini, çünkü tanımadığı bir kadın tarafından annesinin yıkımını izlemek istemedi.. Bilmesine rağmen, içten içe inandığını umut ettiğini söylerken annesine, kendi umudunu ona da aşıladı..
Bazı insanlar hayaller kurmadan, ümitlere kapılmadan yaşarlar, çünkü korkarlar gökyüzünde kanatsız uçarken bir anda yere çakılmaktan..
Çünkü tam umut ettiğiniz anda biri gelir ve aniden umudunuzun boşa olduğunu haykırır yüzünüze, tokat gibi iner bazen, bazen de tekme tokat dayak yemiş gibi olur insan..

 Güney tüm hesaplarına bağlı kalarak, "tekme tokat" gerçekleri söyledi Handan Hanım'a çünkü onun oynadığı oyunda, karşısındaki rakibinin hamlesi olarak gördü annesine verilen umudu, dolayısıyla "mat" olan Handan Hanım oldu..


 Yazının başında dediğim gibi, neşeli taksici Yunus bile susarak izledi Handan Hanım'ın gözlerinden akan trajedisini ve herkese saçma gelebilecek bir ayrıntı takıldı gözlere, o odun Sami bey, elinde çiçeği çöreği ile, Aynur Hanım'ın evine girdi.


 Bana şaşırtıcı gelmedi, mantık hatası da bulmadım bu sahnede, bulanlar, saçma diyenler olacaktır, ama, bu böyledir..


 Herşeyin "ilk"i o kadar da güzel ve mutlu değildir. Çünkü herşeyin "ilk"i aslında sadece bir tecrübedir ve tecrübe etmeden daha iyisini yapamaz insan, dolayısıyla, tecrübe yolunda yürürken ayağın altında ezilen daima "ilk"lerdir..

 Bazen bir ailenin ilk çocuğu, daima kardeşlerinin sorumluluğunu yüklenir ya da ailenin sorumluluğuna mahkum edilir, herşey ondan beklenir, bir adamın ilk eşi, bütün sıkıntıyı yüklenir, yaşadığı tüm zindanı, tüm acıları içine hapsedip gülümsemesi tembihlenir..Ya da bir kadının eşi, onun tüm isteklerine boyun eğerken, mutsuzluğunu sessiz gülümsemesinin ardına saklar, kendi olmaktan çıkarken bile, gülümsemeye çalışır çevresine,  Bir insanın ilk aşkı genelde acılar içinde son bulur.. Ama taraflardan biri illa ki çekendir.. Yaşadıkları, yaşayamadıkları daima içinde bir yara bir acı olarak kalır, kendini başkalarıyla kıyaslar ve herkesin bir gün illa ki sorduğu soruyu sorar bir süre "Neden ?" ve bu sorunun sonundaki cümle sürekli değişir..
Ama bunların tam tersi de olabilir, sonuçta hayat, oyunlarını istediğine istediği gibi sunabilir..


 Sonuçta tecrübe, okuması da yazması da en zor olan öykülerden biridir ve yaşınız kaç olursa olsun, kapınızı çaldığında onu yaşamanız gerekir..
Bazen umutlar derin trajedilere dönüşebilir ve pembe gözlüklerimizi çıkardığımızda geriye kalan yalnızca gridir.. 


 Gerçek dünyaya hoşgeldiniz..