25 Nisan 2012 Çarşamba

Pragma ve Labirentteki Çocuk: Buğra Gülsoy

Dar sokaklardan kalabalığı yara yara ulaştığınız bir odanın içindesiniz..
Bir seri katilin nefesiyle aranızda bir sadece bir cam var..
Masum olmanızın bu güne kadar yaşadığınız hayatın hiç bir önemi yok üstelik.
Öldürmek için kendine göre haklı sebepleri olan bir seri katilin bakışlarına maruz kalıyorsunuz..
Ne yapardınız ? Kaçıp gider miydiniz, yoksa onun savunmasını, sebeplerini mi dinlerdiniz ? 
Peki ya bir parti verselerdi, gider miydiniz?  
Kaçıklık gibi geliyor değil mi ? Kaçmaya niyetlendiniz ?
Oysa bir çok insan dinledi onları, izledi bu deneye şahit oldu..
4 seri katil cam bir hücrenin içindeydiler. 5.si yerde yatıyordu.
Pragma sezonu kapalı gişe oynayarak kapattı.
G.E.T in yani Gülsoy, Erkan ve Teoman üçlüsünün tiyatroya ilk armağanı olan Pragma kiminizin kanını dondurdu, kiminizi şaşkınlaştırdı, kiminizi rahatsız etti.

Oyunun yazarı, yönetmeni ve yakalanmasına sebebiyet veren son kurbanı 12 yaşında olan Ted Bundy'e hücrede hayat veren Buğra Gülsoy suça giden yolda, onların ayak izlerini takip etti, seslerini dinledi, soluklarını hissetti kimi zaman belki..

Zaten her seferinde, G.E.T 'in suç ve suç psikolojisi üzerinde çalışacağını da söylemişti..
Eğer mimar, oyuncu, tiyatrocu, metin yazarı, grafiker, fotoğraf aşığı ya da Pragma partisindeki son marifetiyle DJ olmasaydı da psikolog olsaydı Buğra Gülsoy, eminim tanıdıklarımızdan çok farklı olurdu. Yani klasik psikolog kafasıyla "Eveeeet hayatımızda yeni bir sayfa açıyooruuuz, söyleyeceklerim budur, şimdi alayım 200 lirayı." demek yerine, mutlaka hastalarıyla vakit geçirip birebir izlemek isterdi onların gün içindeki psikolojilerini. Çektiği kısa filmlerden de anlıyorsunuz psikolojiye dayatmalara olan merakını. Oyunu yazdığı süre içerisinde de sadece Ted Bundy olmamış, bazen Ramirez olmuş, bazen Chikatilo..

Ben kendisini ilk gördüğümde Tolga'ydı ekranda. (Çok özür diliyorum ama boktan bir diziyi izlememe sebep olmuşluğu vardı bu yüzden.) Sonra Vural oldu, şimdi Güney.. Güney olurken bir yandan haftanın 2 günü Ted Bundy oldu bu sezon.

Fakat benim kısa bir süre konuşup tanışma fırsatı bulduğum asıl Buğra Gülsoy, çok güzel gülen yüzünün altında kendi labirentinde dolaşan ve aralarda orda kaybolmayı seven bir çocuk gibi.. Üretiyor o labirentte, koşuyor, geri dönüyor, buluyor kaybediyor..Arada sert taşlar atıyorsunuz ona.. Siz umursamadığını sanıyorsunuz belki ama kırgın bakıyor size, iki üç söze O'nun bütün bu yeteneklerini kurban ettiğiniz için, O birşeyler yapmak istedikçe, üretmeye yeltendikçe kimileri yılan dillerini acımasızca uzattıkları için.. Ve hepsinin dışında, topluma malolmuşluğunun altında O'nu ezmeye ve sahiplenmeye çalıştığınız için.. Üzücü olan, hayranlığın sadece, yüze, dış görünüme olması,  oysa nice güzel oyunlar yazabilecek, sarsıcı filmler yapabilecek ve tehlikeli bir deliyi, çoklu kişilik bozukluğu olan birini, anksiyete dolayısıyla duygu dalgalanmaları yaşayan birini, engelli birini çok rahat canlandırabilecek ve bunları yaparken sizi duygular arasında hızlı geçişlerle sarsabilecek bir adamdan söz ederken, sadece "Ay yerim onun gözlerini yeaaa, ay çok taş hacı yeaaa, eli yüzü bidi bidi" demek malesef ki sığ..

Sorsanız anlatacak öğretecek çok şeyi olan bir adamı -ki bu adam siz konuşmadan sizinle konuşmuyorsa bu onun şımarıklığından değil, "insan" oluşundandır. Şöhreti üzerine giyen her insan, insani duygularını vestiyere bırakmıyor sonuçta.- sadece güzelliği ile yargılamayın. Portreyi unutup asıl Dorian'a bakın..

Haftanın 6 günü sette, size Güney'i anlatan, iki günse seri katil olan bu adamı güzelliği ya da başka şeylerle yargılamayın.. Eğer hayransanız tek yapmanız gereken kollarınızı açmak, o zaman zaten gülümsediğini göreceksiniz. Ama "her şey yakışıyor, ağlamak bile" diyorsanız, üzgünüm ama siz hayran bile değilsiniz.

Neyse, tamamen kendi görüşlerimi paylaştığım bu yazının sonunda, O'ndan birşeyler öğrenmek istiyorsanız eğer, sizin için hazirana kadar Güney olacak, sonra Ekim'de Pragma yeniden başlayacak, kaçırdıysanız yeniden görmek istiyorsanız, gelecek sezonu bekleyin, ama belki turneye çıkarlar da şehrinize gelirlerse aman diyim es geçmeyin..



19 Nisan 2012 Perşembe

Kuzey Güney Çarşambası..

   İki zıt kardeşin öyküsünün anlatıldığı bir hikaye Kuzey Güney.. Öyle bir hikaye ki.. "Sen onunla ne yaşadın ki, niye bu kadar önemlisin, o çizgi dudağından öptü diye mi?" derken Cemre, Cemre oluyoruz bazen.. Çünkü hepimizin bir yenilgisi var hayatımızda aşıkken yaşadığımız..
   "Sen bana arabadan in diyosun yani" derken Kuzey, Kuzey oluyoruz.. O çaresizlikte boğuluyor, dalıp gidiyoruz.. Onun çaresiz bakışları arasında biterken dizi, bizi kendi hayatımızda yaşadığımız çaresizlikleri anımsamak üzere anılarımızla baş başa bırakıyor..
    "Hepiniz onun yanındasınız, Ali'si Cemre'si, hatta sen bile!" derken annesine Güney.. Bu kez Güney oluyoruz.. Çünkü hepimizin zaman zaman saf değiştiren sevdikleri olmuştur.. Ya da belki hepimizin etrafında en azından Güney kadar hırslı bi adam vardır..

    O rakı masasının başında düşünceli otururken Sami Baba, biz de düşünüyoruz.. babalarımızın belki de bize babalık eden annelerimizin dalıp gittiklerinde neler düşündüklerini..

   Oğlunu kayıran bir annenin feryadını duyarken, küçükken hep suçlu geçen çocukluğumuzu, kardeşlerimiz için yediğimiz dayakları anımsıyoruz belki.. (Not: İş bu pigme tek çocuktur.)

   Ali ve Kuzey konuşurlarken dostlarımızı anımsıyoruz.. Bizim için herşeyi yapan.. Akrabalarımız yüzümüze kapıları kapatırken bize kapısını açan vefalı dostlarımızı.. Güneyse vefasız bir dost, işi düşünce tanıyan bir akraba gibi daha çok..

  Gülten Hanım, gerçek bir anne, Gülten anne.. Benim annem gibi en azından.. Evladına arkadaş olmaya çalışan, onu twitterda bile yalnız bırakmayan, dünyalar tatlısı bir anne.. İstiyor ki kızı çekmesin kendi çektiklerini, istiyor ki, onun olmayan parlak geleceği kızının ellerinde yeşersin.. "Kaçıp gitmek çözüm değil" derken Cemre'ye, pes etmememizi isteyen düştüğümüzde yerden kaldıran kendi annemizi anımsatıyor bize..

  Handan hanımsa, öteki annelerden.. Kendi yaşayamadıklarını oğlunun hırslarında büyüten, sahip olamadıklarına sahip olmanın yolunu açabilmek için kendisi olmaktan vazgeçen.. (Hatırlarsınız, Ebru Hanımlara giderken saçlarını boyatmıştı el bezi.) Tabi ki kendisinden tiksindiğimizden onun yerine koyamıyoruz kendimizi.

  Barış Güney'in istediği imkanlarla doğmuş olmanın rahatlığı içinde, koltuğunda gülümserken, Banu tüm takıntısıyla Güney'e aşıkken ve Ebru hanım tüm otoritesiyle çocuklarını valide sultan gibi yönetirken.. Anımsıyoruz.. Birine takıntı derecesinde aşık olanları, bu takıntılar yüzünden rahatsızlık derecesine varan olayları.. Baskı altında kalanların sınıfları ne olursa olsun o baskıdan bir çıkış yolu bulduklarını..

 Bütün bu karakterlerin bize dokunmasını sağlayan öncelikle hikayeyi böylesine güzel yazan senaristler, Ece Yörenç ve Melek Gençoğlu, daha önce de Aşk-ı Memnu'yu kusursuzca uyarlayıp bizlere Aşk-ı Memnu perşembesini hediye etmişlerdi..

 İki farklı kardeşi, iki farklı anneyi, iki farklı babayı (dizinin ilk bölümlerinde Atilla Sinaner vardı bilmeyenler ve yeni başlayanlar için..şimdiyse Hüsük var gerçi :))  iki farklı kızı, iki farklı mafya babasını (ya da herneyse) anlatıyor bize senaristler.. Aslında dizinin adı Kuzey Güney, iki kardeşin adını taşıyor olsa da dikkat ettiğinizde dizide her iyinin bir zıttı var.. Belki bu yüzden seviyoruz onları, iyinin yanında kötüyü de güzel işledikleri için..

 Farkındayım hakkında yazmadığım 4 karakter var..

 Fakat ben Simay Ferhat ve Sümer üçlüsü hakkında gerçek hayatta diğerleri nasıl varsa onlarda var diyerek sıyrılıp Zeynep'e geçmek istiyorum..

 Zeynep sonradan geldi, İtalya'dan.. (İtalyadan gelen kızın ne işi olur la lise terk Kuzeyle diyenler için: Ben dizide mantık hatası aramıyorum, kendi hayat hikayelerimizde mantık hatalarıyla dolu, önceden aşık olduğunuz adam ve kadınlara bakın diyorum.) Fakat bir çoğumuzun hiç sevmediği Zeynep, Kuzey'in Cemre yüzünden çektiği acıların panzehiri gibi, Cemre her defasında pişmanlığını Zeynep sayesinde büyütüyor içinde.. Ve dizideki Zeynep biz sevdiğimiz adamla konuşamazken, kabak çiçeği gibi açılıp onu elimizden alan kızı temsil ediyor.. Yıllarca sevdiğimizi söyleyemeyip kıvranırken o damdan düşer gibi alıp götürüyor adamı.. Bizde Cemre gibi bakakalıyoruz..

 İşin özü, ben bir izleyici olarak senaristleri öpüyorum yanaklarından, hayatımızdan gelen geçen karakterleri böylesine güzel 1'e indirip analizlerini yapmamıza fırsat verdikleri için..

 Ve dizinin oyuncularına kocaman tebrik kartları göndermek istiyorum, o ekrandan bizi duygularının içine çektikleri için.. Hani isim verip şu şu şu desem tüm kadro öylesine güzel oynuyor ki, karakterler üzerinden yazmak daha mantıklı geldi ki onlar başarılı olmasa, karakterlerle özdeşleştiremezdik onları..


 Son olarak:

 Pragma'nın son iki oyunu garajistanbul'da, Buğra Gülsoy'u (yani haftanın bir günü ekranda yılışık, kötü, pis  Güney olarak izlediğimiz dünya sevimlisi bu adamı) bir de dünyanın en bilinen seri katili Ted Bundy olarak görmek istiyorsanız, son şansınız.. En azından bu sezonluk.. (ayrıca lütfen hiç bi rolde üzülmese şu adam. töbe yarabbim, "geçti ağlama bitti üzülme tamam gel kazık at ama gül tamam mı ?" diyesi geliyor insanın..)

10 Nisan 2012 Salı

Meral Okay'ı Anlayabilmek: Bir uğurlama yazısı..

  Genelde izlediğimiz dizi ya da filmlerin senaristlerini merak etmeyiz, bir çoğumuz izlediğiyle ilgilenir ve genelde dinlediğimiz şarkıların sözlerini yazandan çok, söyleyenle ilgileniriz.

  Meral Okay, severek dinlediğimiz hikayelerin anlatıcısıydı. Bu devirde gerçek aşkı bulmak olağanca zorken, o "bir ölüye" belki ölesiye aşık bir kadındı..

  Ve farketmesenizde o anlatılamayan daha önce anlatılmamış hikayelerin anlatıcısıydı hep..
   Asmalı Konak, İkinci Bahar ve Muhteşem Yüzyıl bunların en bilinenleriydi..

  O kendi gözünden gördüklerini, bizim ilgimizi çekecek şekilde anlatıyordu hep, böylece bizler meraklanıp araştırıyorduk..

  Asmalı Konak keyifle izlenirken aşiretler hakkında düşünmeye itti bizi, sonrasında benzerleri yapılsa da taklit olmaktan öteye geçmedi..

  Muhteşem Yüzyıl, çok tepkiler aldı, herkes tepki verdi bir yerinden ama herkes izledi.. Meraklandırmak istemişti yine yapılmayanı yaparak.. Tepki verenler bile kapalı kapılar ardında izlediler diziyi, kimileri "Koskoca Süleyman hareme sıkıştı kaldı" dedi, kimileri "Hürremden ve açık gezen cariyelerden" dem vurdu.

  Çok büyük tepkiler gördü, ama hep anlattı, anlatmaya devam etti. "Ecdadımız!" diye ağlayanları dahi, araştırmaya itti. Bir çoğu sadece tarih kitaplarından bildiği "Pargalı" İbrahim Paşa'nın, önce makbul sonra maktul olduğunu öğrendi, sadece Kanuni Sultan Süleyman'ın nikahlı eşi olarak bildiğimiz ve tarihimizde değişik bir rolü olan Hürrem'in aslında kim olduğunu araştırmaya itti.. Bir çokları tarih kitaplarında 3-4 sayfadan ibaret sandıkları Süleyman'ın aslında sarayda 2.5 yıl kaldığını öğrendi. Kimileri tarih kitaplarında bir cümle ile "boğdurulduğu" söylenen Şehzade Mustafa'nın halk tarafından sevilmesinin sebebinin saygısı ve merhameti olduğunu öğrendi..

 Çünkü Meral Okay, son olarak bunu araştırmaya sevketti insanları, tarihe merakı olmayanları dahi, tarihe yöneltti. O bunu yaptıktan sonra "Patrona Halil" isyanını anlatan "Bir zamanlar Osmanlı - Kıyam" çekimleri başladı. O bunu yaptıktan sonra "Fetih-1453" gösterime girdi.

 Meral Okay, buna sebep olduğu için eleştirildi, ama araştırmayı bilmeyen ve asıl amacını anlamayanlar tarafından.. Çünkü O'nun anlattığı hikaye, bugune dek Osmanlı'ya kibirle bakan Avrupa'da da ilgi gördü, diğerlerinin önünü açarak, sadece yakın tarihin değil, uzak sanılan tarihin de yakın edilebileceğini öğretti bize son olarak..

 Sıkıcı bulunan tarih derslerini eğlenceli kılarken yeni nesile, geçmiş nesile de araştırıp bilgilerini yeniden anımsamaları için ilham verdi ve bunları yaparken, "Tarihten ilham alındığını bunun bir kurgu olduğunu" belirtti.

 O bir kapı açtı kimileri içeri girip o büyülü dünyalarda, anlatmak istediklerini asıl anlamlarıyla anladı, kimileriyle o kapıların dışında kalıp O'nu acımasızca eleştirdi..

  Şarkılar yazdı Meral Okay, içi acısa da hep gülümsedi, güçlü bir kadın olarak, güçlü bir insan olarak, kendi yolundan gitmeyi tercih edecek olanlara, ilham ve öğütler verdi..

  Kanser olduğu haberinin üzerine, çirkin yorumlar yapıldı.. Kanuni'nin hayatını böyle yazdığı için cezalandırıldığını söyleyenler dahi oldu. Oysa bunu diyenlerin, çoğumuz gibi bir hoşgörü dinine mensup olmaları gerekmiyor muydu ?

 Aynı insanlar ölümün üzerinden de çirkin yorumlar yaptılar.. Oysa yine aynı sebepten dua etmeleri gerekmiyor muydu ? Hepimiz özgür değil miydik düşünmekte ? Hepimiz yaşamıyor muyduk aynı toprak üzerinde ve hepimiz, ölümün herkes için ne kadar acı olduğunu bilmiyor muyduk ?

 Adını dahi duymayanlar üzüntülerini dile getirdiler, "Meral Okay ölmüş" dendiğinde anlamayıp "Muhteşem Yüzyılın senaristi" dendiğinde anlayabilenler.

 Sonra takdir edersiniz ki, Meral Okay, bizler için çok kıymetli ama kimileri için kıymeti olmayan o güzel insan, Badem gözlü oldu her ölen gibi.. 


 "Her yerdiğimiz ölünce badem gözlü olur ya hani, Meral Okay'a ağzına geleni söyleyen densizler, taziye mi bildirir oldular ?" ve yaptılar.. Taziyelerini bildirdiler.. Eleştiri ile hakareti ayıramayanlar üzüldüklerini söylediler..

 Peki ne mi oldu, o duygusal, o içten, gülen gözlerin sahibi kadın, giderken ayakkabıları kapının önüne kondu, kendisi bir sedye ile ayrıldı evinden, eminim yüzünde gülen ifadesiyle, biricik aşkı sevdiği Yaman'ının yanına gitmeyi beklerken, O'nun cesaret edip anlattıkları bizleri büyülemeye devam edecek..

  Ve eminim ki, "Diziye ne olacak yaaa" diyenlerle, "Sevdiğine kavuştu ve bizlere cesaretini bıraktı giderken" diyenler, O'nun buralardan gidişini ayrı saflardan izleyecek..

6 Nisan 2012 Cuma

Çok Yakında..

Farkettim ki bazı şeyler hakkında henüz yazmamışım..

Haftaya Çarşamba, size "benim gözümden" çok sevdiğim 2 diziden bir diğerini ve içindeki küçük matruşkayı anlatmaya karar verdim..

:) Gerçi bana belli olmaz haftaya derim oturup şimdi yazıveririm. Kimbilir..

13 Mart 2012 Salı

L&M hakkında..

 Malumunuz #leylailemecnunuseviyorum TT oldu twitter'da. Bendeniz de 160 karaktere sığdıramadım düşüncelerimi, bir yazı yazmak istedim..

 Biz Leyla ile Mecnunu sevdik, fazlasıyla sebebi o mahalle bizim mahallemizdi, L&M bizim küçüklüğümüzdü, ilk aşkımızdı, para üstü yerine sakız veren bakkaldı, yokuş aşağı vurdurulan arabaydı, sevdiğimizle konuşmak için çeşitli yollar denemekti. L&M bizdik.. En özlediğimiz yanlarımızdı..

-Di'li geçmiş zamanın büyüsüne kapılmayın a dostlar.. Leyla ile Mecnun aynada kendimizi değil sevdiğimizi görmekti..

 Şimdilerde sosyal medyada bi bölünmüşlük var dizi üzerinden, "Sedef çok tatlı", "Şirin harbiden şirin.", "Mecnun'a noldu?" , "İsmail Abi'ye naptılar.."

 Eminim ilk sezondan bu yana izleyen herkes asıl Leyla'yı (Ezgi Asaroglu) ve Arda'yi (Ushan Çakır) bir şekilde özlüyor,fakat hepimiz biliyoruz ki, bir dizinin içinde, evimize konuk ettiğimiz mahallenin içindeki gibi gelişmedi olaylar.. Hepimiz biliyoruz ki artık geri dönmeyecekler..

  "Dizi kendini tekrarlıyor" diyenlere de şaşırıyorum aslında. Dizinin senaristi Burak Aksak'ın da bir insan olduğunu unuttunuz mu demek istiyorum ve ekliyorum, siz kendinizi hiç tekrarlamıyor musunuz? Aşık olma eylemini başka insanlar üzerinde yaşamıyor musunuz, ya da gün içinde yaşadığınız bir şeyi eskiden de yaşamış gibi olma durumuna "De javu" demiyor musunuz ?

  Bazıları da var ki beni ekstra şaşkınlığa sürüklüyorlar, sevgili damacanalar, hatırlatmak isterim ki, siz izlediğiniz bölümü eleştirirken adamlar 3 bölüm sonrasını çekiyorlar,yani yazdıklarınızla kimseyi etkilemiyorsunuz o yüzden ukala tavırlarınızı efendice cebinize sokun,sevmeyebilirsiniz eleştirebilirsiniz ama atını çıkarmayın işin.hem daha evvel izlediğiniz konaklı köşklü durumlarda eş değiştirilen sahnelere hiç içerlemediniz de L&M söz konusu olunca mı içerliyorsunuz. Ayrıca "bizim dizimizi şu bu o izlemesin" de ne demektir ? Sana mı özel çekildi o dizi ? Hiç bi saygın yok karda kışta çekimlerde bulunan ekibe ? Bir sahne kaç defa çekiliyor haberin var mı senin ? Sen uyurken o insanların dişleri nasıl vuruyor birbirine biliyor musun ? Bir buçuk saat seni güldürebilirlerse övgüler yağdırıyorsun ama güldüremezlerse "Gülmedim -.-" diyerek basıyorsun eksiyi öyle mi ? Eğer seni güldürürlerse evini açıyorsun güldürmezlerse, hepsi tuvalet terliği. Yani diyorum ki sayın izleyen bey/hanım sizin ağzınızdan çıkanla kulağınızın duyduğunun tuttuğunu hiç görmedim ben.

 Bende neticede bir izleyiciyim.. Benimde hoşuma giden gitmeyen yanları var dizinin, alıştığım alışamadığım yanları ama kendime saklıyorum en iyi arkadaşınızın bile iyi olduğu zamanları kendini kötü hissettiği zamanları var, kendini kötü hissettiğinde "Git burdan be duş perdesi" diyo musunuz? L&M öyle bir dizidir ki bizim gibiler için, Şimdi çıkıp gelseler  "Ee naptınız hafız aç mısınız, geçin içeri at kokuyo ama havalandırırız bişey olmaz,masanın üstünde sakız falan da var geçin bakın rahatınıza" derim. Yadırgamam evden içeri girişlerini. Hatta evdeki plazma Yavız'ın, arabanın anahtarları da İskender abimindir, Erdal bakkal için çekirdek, İsmail abi içinse kiloyla üzüm alırım.Bu böyledir.

 "Tadında bıraksalar" diyenler var birde, neticemin otoritesi, sen tadında bıraksan ya diziyi ? Şimdi bıraksalar bunu diyen yarın şunu diyecek, "Bitmeseydi keşke yeaaa.." İşte bu yüzden bir bok olmuyor bizden, elimizdekinin kıymetini bilmiyoruz diye, bir diziyi önce seviyoruz sonra yokedene kadar neticemizi yırtıyoruz. Bittiğinde de başa dönüyoruz, badem gözlü oluyor çünkü, tek dizilerde değil herşeyde böyleyiz aslında, sevdiğimiz insanda, en iyi dostumuzda, kıymetini bilmediğimiz tüm sanatçılarımızda..

 O yüzden ben derim ki; Leyla ile Mecnun'un kıymetini bilin, içinde Leyla'sı olsa da olmasa da, kaç kişi vardır dünya üzerinde sevdiği gitti diye mahallesini terkeden ? Sizde #leylailemecnunuseviyorum diyorsanız eğer, terketmeyin, sahip çıkın, siz uyurken, her pazartesinin o iğrenç sendromunu üzerinizden gelip alıp götürmek için saatlerce sette çalışan insanları düşünün.. El sallayın gemilere, gelmeyeceğini bilseniz bile..





 

14 Eylül 2011 Çarşamba

Amerika Başkanı Andy Whitfield Hayata Gözlerini Yumdu.

 Andy Whitfield öldü malumunuz. Şimdi diyeceksiniz ki "Kim la o ? Bağane !" Şimdi Spartaküs o ölen adam dediğimde ağlamaya başlayacaksınız, 2008'de Heath Ledger öldüğünde de aynı hengame olmuştu. (Anlamayan ve bön bön bakanlar için geliyor, son villain - Joker)
 Sorsanız, şahane entel, şahane dantel, herşey hakkında fikir sahibi olan insanlarız, lakin rolü bildiğimiz halde, o rolü hayata geçirenin adını öğrenmeyi akıl edemeyecek kadar bönüz ki Amy Winehouse öldüğünde hıyarın birinin başka bir Amy videosu paylaşıp üzerine "R.I.P AMY" yazmış olması da başka bir sorun tabi.
 Birde testiler var malum, Hıncal Uluç kendi testisini (testi) 20 bin gibi bi fiyata kırdı, o patavatsız ve kendisine düşmeyen söylem sonucunda, Amy Winehouse için de benzeri yorumlar yapıldı, Heath Ledger içinde (üstte yazdım tanıyacağınız kimliğini) kısacası bizim memlekette ölen kendi ailesinden olmadıkça ölüm ne şekilde olursa olsun alaya alınan birşey ne yazık ki.
 Komşusu öldüğünde "Yazık yazık" deyip mevlüt esnasında "ya kaçta biticek yaprak dökümünü kaçırmayalım" diyen teyze görmüş biri olarak pekte şaşırmıyorum insanların ölümle bile alay etmelerine aslında.
 Neticesiyle ölen ölmüş, zaten buralarda ölenin ardından 2 gün ağlanır, hatta adam talihsiz üçü bulamayacak, çünkü yarın şokellasını kapan ve gece rüyalarında gıvaaaağğnç diye anıran hatun timi ile Hürrem'in memiklerine hasret kalanların reyting savaşlarında ilk perde oynanacak.
* Bi kısmınız "Amerika'nın başkanı Barrack'tı ya, bu kaçıncısı ki" dediniz di mi ? :)

6 Ağustos 2011 Cumartesi

Elin Gavuru vs Bu toprağın doğurduğu

 Milletçe var bir dingilliğimiz. Şimdi diyeceksiniz ki, "Hop! Pigmeysen pigmeliğini bil." Evet efendim inkar etmeyin ucundan da olsa denyoyuz.

 Biz elimizde olanın kıymetini bilmediğimizden, "elin gavuru lan." diye tabir ettiğimiz adamlar kapıveriyor elimizdekini. Mesela biz bazı adamlara/kadınlara burun kıvırıp beğenmiyoruz, ama oturup "oyş coni, vayş ancelina." diye iç geçiriyoruz ekran karşısında, öyle ki dünyaca ünlü birine benzemek bile ülkemizde, ünlü olma sebebi, bi övünme sebebi, şahsına münhasır olamıyoruz bir türlü olanı da kabullenemiyoruz.

 Mesela Tülin Şahin, Cindy Crawford'a benziyor diye, Meral Kaplan'da Cameron Diaz'a benziyor diye tanıdık en başta, elbette başarılı kadınlar ama, kendilerine haslar onlarda.
Lady Gaga için hepimiz/birçoğumuz ölüp bitiyoruz, tarzı olduğunu düşünüyoruz, Lady Gaga burda doğmuş olsa, inanın her gün "Iyyy rüküş" diye karşılanırdı boyalı magazin basınında. Hande Yener tarz sahibi bir kadın olmasına rağmen, "Hande Yener yine şahsına münhasır tarzıyla.." demiyoruz da, "rüküş" diyoruz. Yani çok bildiğimiz elin gavuru yapınca baştacı edip, bizimkiler birşey yapmaya kalktığında "tüüü kaka" diyoruz.

 Ezel mesela, severek izledik, ama sürekli içimizden birileri yerin dibine sokmaya meraklı oldu, ama bi lost için birbirimizi ezdik yeri geldi, çünkü gavurun yaptığı çok başka ya.
Biz Ezel'de mantık hataları arıyaduralım, elin gavuru izleyebilmek için altyazı arıyordu.

 Sonra ağlıyoruz dövünüyoruz utanmadan, ya başka milletler bizim değerlerimize sahip çıkıyor, vay efendim yoğurt bizimdi ama, baklava bizimdi ama, diyoruz. Niye biliyor musunuz ? Çünkü hiç birşey elimizden gitmeden kıymetini anlamıyoruz.