Bu ve bunun gibi şeyler..

Eğer herhangi bir savaştan çıkıyorsan attığın ilk adımı şunu bilerek atmalısın, "Bir gün herşey daha iyi olacak.." ve inanmalısın, daha önce yaptığını yine yapabilirsin.. Yine iyi olabilirsin..

Çünkü her savaş biraz daha büyütür insanı ve her savaşın sonunda, daha da güçlenirsin. Eğer üstünün başının yırtılmış olmasına, hayatını taşımaktan bitkin düşmüş ayaklarına, savaşırken zorla çamura bulanmış yüzüne ve ortasında tek başına kaldığın çöle takarsan kafanı, kazansan da kaybetmiş sayılırsın..

Barış içinde yaşarken birden çıkmaz savaşlar, hepsinin bir nedeni vardır ve unutulmaması gereken, asla tek taraflı olmamıştır hiç birşey, bir savaşın sorumluluğunu tek bir kişiye yıkmak   fazlasıyla yanlıştır.. Asıl gerçek, sebeplerdir. Ne olduğunun bir önemi yok, seni bu noktaya getirmiş olmalarıdır önemli olan.. Ve tüm bunların ortasında o çölde öylece dururken,boş bakarken etrafa yalnız olduğunu farkedersin, savaştan önce güldüklerin beraber eğlendiklerin, seni çok sevdiğini söyleyenler, yanında olduğunu dile getirip destekleyenler yoktur yanında, arkanda, etrafında.. Sadece rüzgar sıvazlar sırtını, gözyaşlarını silmek ister gibi..

Böyle zamanlarda "düşünme ve dinlenme" payı istersin.. Ama insanlar bunu "kaçmak, pes etmek, umursamamak" olarak algılarlar. Ama onlara aldırmamak senin elinde.. Aldırmaz da atarsan adımlarını eskisi gibi, yürümeyi yeniden öğrenir gibi.. O zaman bir adım daha büyürsün, hayata karşı "yine" galip gelerek.. Sadece güçlü olduğunu bil.. Zihninin karmaşasını sev yine, neyi seviyorsan onu sev, ama önce kendini sev..

Yürüdükçe önce yüzündeki ifade silinecek, sonra yaraların iyileşecek, en sonunda gülümseyeceksin..

Ve savaşın sonu ne olursa olsun, unutma eğer bu hayat "seninse" galip geleceksin..