Yeniden Merhaba,
Uzun süreler tedavi dolayısıyla ortalarda yoktum, çok şeyler birikti, çok şeyler oldu buralarda, yapılması gerekenler yığıldı, anlatılması gerekenler çoğaldı, bazı yeteneklerim gelişirken bazıları köreldi, fakat yine de, geri dönebilmenin güzelliği ellerimden akarken, unuttuğumu sandığım herşeyi hatırladığımı farkettim, herşeyin başının aslında sağlık ve sağlıkla beraber, hayatta kalabilmek olduğunu yeniden idrak ettim.
Yine, yeni, yeniden bir mani koymazsa önüme hayat, buralar hep yazılarla dolacak.. :)
19 Mart 2014 Çarşamba
4 Nisan 2013 Perşembe
"-mış" gibi yapmak.
Sevimsiz mecburiyetler imparatorluğunun son imparatoru.. İnsanın kendine koştuğu şartların, koyduğu kuralların, kendisiyle imzaladığı gereksiz yaşam boyu başarı kontratının ilk maddesi.
Yaşamda karşılaştığı zorluklara karşı kullandığı üstün yenilmezlik kalkanı.
Değil. Kendi içindeki yenilgisini dışa yansıtmamaya çalışmanın ürünü sadece.
Mutluy"muş" gibi yapmak, iyiy"miş" gibi yapmak, güçlüy"müş" gibi yapmak..
Hiç derdin yokmuş gibi, üzülmüyorsun korkmuyorsun gibi, benzeri bir şeyi daha önce de yazmıştım değil mi ? Yazmıştım. Aynı duyguların içinde kavrulmak ve o duygulardan yeniden yoğrulmak üzere üretilmişiz gibi.. Tam öldü sanılan anda, küllerinden yeniden doğacak"mış"ız gibi..
Çevremizdekiler üzülmesin diye dışımızı süsleyip, içimizi harabeye çevirmek, yüzümüze en güleryüzlü maskeyi takıp, o maskenin altında ezilmek, "için için ağlamak" dedikleri de, kısmen bu olsa gerek..
Nedendir bilinmez, her insan (çoğu insan) tek başına bütün zorlukları taşımayı borç bilir kendisine, yardım almadan, kimsenin elini uzatıpta destek vermesine fırsat bırakmadan..
"-Mış" gibi yapar çoğu zaman, aynı çemberin içinde kuyruğunu kovalayan kedi misali döndüğümüz doğrudur, şans, talih, kader, aynı çarkın içinde dönmeye devam ederken, bilmiyor muyuz sanki hepsinin birer kara gölgesi, hepsinin kendine ait birer olumsuzluk eki olduğunu peşlerinde ? Biliyoruz..
Düzgün gitmeyebilir herşey, bir yerde gördüm, duydum, ya da okudum, şu an hatırlayamıyorum ama yer etmiş beynimde: "Az önce gördüğün birini, son görüşün olduğunu nereden bilebilirsin ki.."
Bilemezsin.
Yaşamda karşılaştığı zorluklara karşı kullandığı üstün yenilmezlik kalkanı.
Değil. Kendi içindeki yenilgisini dışa yansıtmamaya çalışmanın ürünü sadece.
Mutluy"muş" gibi yapmak, iyiy"miş" gibi yapmak, güçlüy"müş" gibi yapmak..
Hiç derdin yokmuş gibi, üzülmüyorsun korkmuyorsun gibi, benzeri bir şeyi daha önce de yazmıştım değil mi ? Yazmıştım. Aynı duyguların içinde kavrulmak ve o duygulardan yeniden yoğrulmak üzere üretilmişiz gibi.. Tam öldü sanılan anda, küllerinden yeniden doğacak"mış"ız gibi..
Çevremizdekiler üzülmesin diye dışımızı süsleyip, içimizi harabeye çevirmek, yüzümüze en güleryüzlü maskeyi takıp, o maskenin altında ezilmek, "için için ağlamak" dedikleri de, kısmen bu olsa gerek..
Nedendir bilinmez, her insan (çoğu insan) tek başına bütün zorlukları taşımayı borç bilir kendisine, yardım almadan, kimsenin elini uzatıpta destek vermesine fırsat bırakmadan..
"-Mış" gibi yapar çoğu zaman, aynı çemberin içinde kuyruğunu kovalayan kedi misali döndüğümüz doğrudur, şans, talih, kader, aynı çarkın içinde dönmeye devam ederken, bilmiyor muyuz sanki hepsinin birer kara gölgesi, hepsinin kendine ait birer olumsuzluk eki olduğunu peşlerinde ? Biliyoruz..
Düzgün gitmeyebilir herşey, bir yerde gördüm, duydum, ya da okudum, şu an hatırlayamıyorum ama yer etmiş beynimde: "Az önce gördüğün birini, son görüşün olduğunu nereden bilebilirsin ki.."
Bilemezsin.
28 Mart 2013 Perşembe
Haftalar sonra yeniden: Kuzey Güney
Giriş gelişme sonuç tantanasına girmeden bodoslama konuya dalmak istiyorum, hastanedeki çanta çekiştirme sahnesinde gerçekten hayal kırıklığına uğradım, hastanedesin, az da olsa tanıdığın bi adam, üstelik çıkarları için çirkefleşebilen bi adam çantanı çekiştiriyor, ne yaparsın ?
Ben şahsen ya tokadı yapıştırırım, ya da sağlam bir tekme atarak neslinin üremesini engellerim. Normalde bir kadın en kötü ihtimalle ne yapar ? Bağırır.
Deniz ne yaptı ? Baktı. Öylece baktı. O öylece bakınca ben de "öeh." dedim, Türk kadını profili ortada, çek bakalım Gülten'in, Handan'ın çantasını ? Hastanede hemen bir boş odada yatarken bulursun kendini. Deniz yurtdışında yaşadığı için mi bakakaldı bilemedim.
Ama bildiğim ben bu sahneyi sevmedim, evet ilk defa bi sahneyi sevemedim.
Bunun dışında, normalde böyle şeyler yazının sonuna yazılır ama ben başa yazdım, sevmediğim şeylerin yükünü taşımayı sevmediğimden belki, şimdi iyi şeyleri yazabilirim..
Normalde bile ağlamamaya programlanmış olan beni ağlattı Gülten Hanım, Zerrin Tekindor öyle bir kadın ki, ekranın içinden elini uzatıyor, "Ben ağlıyorum, sen de ağlamalısın" diyor sanki.
Ve öfke kontrolünde zorlanan bir insan olarak hepimiz için şöyle bir dua edesim var "ARKADAŞLAR ALLAH DÜŞMANIMIZI BİLE GÜNEY GİBİ Bİ ADAMLA SINAMASIN!" Böylesine sinsi, böylesine çıkarları için herşeyi yapabilecek olan, böylesine hırslı bi adam olabilir mi ? Var, normalde de var bunlardan dışarda dolaşıyorlar, aramızdalar. Yerini sağlamlaştırmak için çocuk evlat edinmek istediğinde kendimi tutamayıp kahkahalarla güldüm. Hele ki Ebru Hanım odaya girdiğindeki bakışı, ahahahahahahah. (Buraya bir yıldız bırakıyorum yazının sonunda dolduracağım *)
Normalde Buğra Gülsoy'u görseniz "ne kadar şirin ne kadar iyi bi insan" diye düşünürsünüz, fakat öyle bir oynuyor ki, Güney'den ölesiye tiksiniyoruz bazen. Bir de ülkemizde "Caroline'i görsem ümüğünü sıkarım" diye demeç veren ev hanımları, Çakır için gıyabi cenaze namazı kılan cemaat ve yıllar evveli sırf kötü adam diye Erol Taş'ı döven insanların torunlarının olduğu düşünülürse, Buğra Gülsoy'un bu performansla korumaya ihtiyacı var diye düşünüyorum öyle ki, Güney'in sinsiliği ekrana kafa atma isteği doğuruyor bazen. (buraya da ikinic yıldızı koyuyorum **)
Ebru Sinaner hakkında kısacık bir yorumum var : Sabır Taşı.
Bir de Sami Bey'in yeni eşi Aynur Hanım var, öyle tatlı öyle sevimli öyle naif bir kadın ki, Sami Bey gibi bir odunla (işte Kuzey bu genler yüzünden anca demir parmaklıkları görünce sevgisinin ardında durmayı öğrenebildi.) çekine sıkıla evlendi, fakat hani derdiniz olsa gitseniz, gözlerini kocaman açıp pür dikkat dinler ve elinden geleni gelmeyeni yaparmış gibi, öylesine komşu öylesine güzel.
Fakat Handan Hanım onun tam zıttı. Söylemek istediği kendi doğruları var ve onları söylerken asla doğru uslubu, doğru kelimeleri bir araya getirmediği için ve dilinin de ayarı pek olmadığından, herkesin geçiştirdiği bir kadın Handan Hanım, bu yüzden hep birilerinin peşinde hep birşeyler anlatmaya, anlattıklarıyla birilerinden destek görmeye ihtiyacı var, birileri onaylamadan ne "güzel olduğuna" ne de "haklı olduğuna" inanıyor. Ezilmiş, baskı görmüş, hayatında bir kez isyan etmiş sevdiği adamla evlenmek için onda da kimsesiz kalmış, hırsları da yalnızlığını pekiştirmiş. Yapamadıklarının, içinde kalanların negatif enerjisini taşıyor ve bu zehri malesef dağıtarak yaşıyor.
Zeynep'in bu aralar taraf değiştirmesini bekliyorum, çünkü ben normalde Merve Boluğur'u severim, fakat Zeynep bu sevginin önüne geçiyor, çok fena çok. Nasıl bir fettanlık nasıl bir sinsilik, yakışmıyor. Şekip Bey'le uçak bileti yollamak istiyorum Zeynep'e, "İtalya'da makara şubesi açıcaz hanım kızım sen orda yaşamışsın hadi bi gidiver bakalım bizi temsil et." desin istiyorum bazen.
Ve Cemre ..
Bu akşam salak bir çocuk gibi "Ehahehöh abooov Cemre de solakmış" dedim. Evet biz solaklarda galiba olası bi durum bu, değilse de ben biraz salak olabilirim. :)
Öykü Karayel hakkında okuduğum bazı şeyler o kadar saçma ki, "Yok bağlantı kuramıyorlarmış, yok başrol böyle mi olurmuş?" Sanki sokağa çıktığımızda her yerde Adriana Lima'lar var, sanki hepimiz üzerimizde bikinilerle geziyoruz, yataktan fönlü kalkıyoruz, gözümüzde lens, saçımızda boya, sanki hepimiz 1.90 boyundayız, neyiyle bağlantı kuramıyorlar ya da neyiyle bağlantı kurmak istiyorlar bunu da anlamış değilim, Öykü Karayel çok iyi bir oyuncu dizideki herkes gibi, çokta güzel bir Cemre benim için, hatta Cemre karakterinin tek karşılığı. Yanakları sıkılası, mahallenizde görseniz yadırgamayacağınız hatta kızdırırsanız "Yürü git be gerizekalı!" diyecekmiş gibi.
Diğerlerini sonra yazarım aslında çok birikmiş içimde yazmaya yazmaya ama maşallah bu biraz ansiklopedi gibi oldu, bu noktada susmak en iyisi, bu arada bitirirken de Kuzey'le bitireyim bari. Bu adamı yolda görsem, yanaklarını sıkarım, sonra "Aleyküm selam" diyip kafa atar mı bilemem orasını ama, Kuzey hala çocuk, yaramaz bir çocuk, nasıl ki küçükken abisinin misketlerini çalanları dövdüyse, hala aynı yolla hallediyor işlerini..
Düşününce her karakter dolu dolu, ne kadar çanta mevzusuna bozulsam da, Kuzey Güney hala çarşambaları kenara koymama sebep olacak tek dizidir benim için..
*: (birinci yıldızımız) : Güney'in Banu'ya kendini kurtarmak için "evlat edinmek istiyorum" dediği an aklıma ilişkisini kurtarmak için yılbaşında sevgilisine evcil hayvan alan adamlar geldi. Kendini kurtarmak için bir canlıyı paravan olarak kullanma düşüncesi Güney sinsiliğindeki bi adamın 5. yıldızı oldu benim için.
**: (ikinci yıldız.): Buğra Gülsoy,Serhat Teoman, Emre Erkan ve Pragma turneye çıkıyor a dostlar. İlk durakları İzmir, biletler için şurdan:
http://www.biletix.com/biletsec/PGG43/TURKIYE/tr
Ben şahsen ya tokadı yapıştırırım, ya da sağlam bir tekme atarak neslinin üremesini engellerim. Normalde bir kadın en kötü ihtimalle ne yapar ? Bağırır.
Deniz ne yaptı ? Baktı. Öylece baktı. O öylece bakınca ben de "öeh." dedim, Türk kadını profili ortada, çek bakalım Gülten'in, Handan'ın çantasını ? Hastanede hemen bir boş odada yatarken bulursun kendini. Deniz yurtdışında yaşadığı için mi bakakaldı bilemedim.
Ama bildiğim ben bu sahneyi sevmedim, evet ilk defa bi sahneyi sevemedim.
Bunun dışında, normalde böyle şeyler yazının sonuna yazılır ama ben başa yazdım, sevmediğim şeylerin yükünü taşımayı sevmediğimden belki, şimdi iyi şeyleri yazabilirim..
Normalde bile ağlamamaya programlanmış olan beni ağlattı Gülten Hanım, Zerrin Tekindor öyle bir kadın ki, ekranın içinden elini uzatıyor, "Ben ağlıyorum, sen de ağlamalısın" diyor sanki.
Ve öfke kontrolünde zorlanan bir insan olarak hepimiz için şöyle bir dua edesim var "ARKADAŞLAR ALLAH DÜŞMANIMIZI BİLE GÜNEY GİBİ Bİ ADAMLA SINAMASIN!" Böylesine sinsi, böylesine çıkarları için herşeyi yapabilecek olan, böylesine hırslı bi adam olabilir mi ? Var, normalde de var bunlardan dışarda dolaşıyorlar, aramızdalar. Yerini sağlamlaştırmak için çocuk evlat edinmek istediğinde kendimi tutamayıp kahkahalarla güldüm. Hele ki Ebru Hanım odaya girdiğindeki bakışı, ahahahahahahah. (Buraya bir yıldız bırakıyorum yazının sonunda dolduracağım *)
Normalde Buğra Gülsoy'u görseniz "ne kadar şirin ne kadar iyi bi insan" diye düşünürsünüz, fakat öyle bir oynuyor ki, Güney'den ölesiye tiksiniyoruz bazen. Bir de ülkemizde "Caroline'i görsem ümüğünü sıkarım" diye demeç veren ev hanımları, Çakır için gıyabi cenaze namazı kılan cemaat ve yıllar evveli sırf kötü adam diye Erol Taş'ı döven insanların torunlarının olduğu düşünülürse, Buğra Gülsoy'un bu performansla korumaya ihtiyacı var diye düşünüyorum öyle ki, Güney'in sinsiliği ekrana kafa atma isteği doğuruyor bazen. (buraya da ikinic yıldızı koyuyorum **)
Ebru Sinaner hakkında kısacık bir yorumum var : Sabır Taşı.
Bir de Sami Bey'in yeni eşi Aynur Hanım var, öyle tatlı öyle sevimli öyle naif bir kadın ki, Sami Bey gibi bir odunla (işte Kuzey bu genler yüzünden anca demir parmaklıkları görünce sevgisinin ardında durmayı öğrenebildi.) çekine sıkıla evlendi, fakat hani derdiniz olsa gitseniz, gözlerini kocaman açıp pür dikkat dinler ve elinden geleni gelmeyeni yaparmış gibi, öylesine komşu öylesine güzel.
Fakat Handan Hanım onun tam zıttı. Söylemek istediği kendi doğruları var ve onları söylerken asla doğru uslubu, doğru kelimeleri bir araya getirmediği için ve dilinin de ayarı pek olmadığından, herkesin geçiştirdiği bir kadın Handan Hanım, bu yüzden hep birilerinin peşinde hep birşeyler anlatmaya, anlattıklarıyla birilerinden destek görmeye ihtiyacı var, birileri onaylamadan ne "güzel olduğuna" ne de "haklı olduğuna" inanıyor. Ezilmiş, baskı görmüş, hayatında bir kez isyan etmiş sevdiği adamla evlenmek için onda da kimsesiz kalmış, hırsları da yalnızlığını pekiştirmiş. Yapamadıklarının, içinde kalanların negatif enerjisini taşıyor ve bu zehri malesef dağıtarak yaşıyor.
Zeynep'in bu aralar taraf değiştirmesini bekliyorum, çünkü ben normalde Merve Boluğur'u severim, fakat Zeynep bu sevginin önüne geçiyor, çok fena çok. Nasıl bir fettanlık nasıl bir sinsilik, yakışmıyor. Şekip Bey'le uçak bileti yollamak istiyorum Zeynep'e, "İtalya'da makara şubesi açıcaz hanım kızım sen orda yaşamışsın hadi bi gidiver bakalım bizi temsil et." desin istiyorum bazen.
Ve Cemre ..
Bu akşam salak bir çocuk gibi "Ehahehöh abooov Cemre de solakmış" dedim. Evet biz solaklarda galiba olası bi durum bu, değilse de ben biraz salak olabilirim. :)
Öykü Karayel hakkında okuduğum bazı şeyler o kadar saçma ki, "Yok bağlantı kuramıyorlarmış, yok başrol böyle mi olurmuş?" Sanki sokağa çıktığımızda her yerde Adriana Lima'lar var, sanki hepimiz üzerimizde bikinilerle geziyoruz, yataktan fönlü kalkıyoruz, gözümüzde lens, saçımızda boya, sanki hepimiz 1.90 boyundayız, neyiyle bağlantı kuramıyorlar ya da neyiyle bağlantı kurmak istiyorlar bunu da anlamış değilim, Öykü Karayel çok iyi bir oyuncu dizideki herkes gibi, çokta güzel bir Cemre benim için, hatta Cemre karakterinin tek karşılığı. Yanakları sıkılası, mahallenizde görseniz yadırgamayacağınız hatta kızdırırsanız "Yürü git be gerizekalı!" diyecekmiş gibi.
Diğerlerini sonra yazarım aslında çok birikmiş içimde yazmaya yazmaya ama maşallah bu biraz ansiklopedi gibi oldu, bu noktada susmak en iyisi, bu arada bitirirken de Kuzey'le bitireyim bari. Bu adamı yolda görsem, yanaklarını sıkarım, sonra "Aleyküm selam" diyip kafa atar mı bilemem orasını ama, Kuzey hala çocuk, yaramaz bir çocuk, nasıl ki küçükken abisinin misketlerini çalanları dövdüyse, hala aynı yolla hallediyor işlerini..
Düşününce her karakter dolu dolu, ne kadar çanta mevzusuna bozulsam da, Kuzey Güney hala çarşambaları kenara koymama sebep olacak tek dizidir benim için..
*: (birinci yıldızımız) : Güney'in Banu'ya kendini kurtarmak için "evlat edinmek istiyorum" dediği an aklıma ilişkisini kurtarmak için yılbaşında sevgilisine evcil hayvan alan adamlar geldi. Kendini kurtarmak için bir canlıyı paravan olarak kullanma düşüncesi Güney sinsiliğindeki bi adamın 5. yıldızı oldu benim için.
**: (ikinci yıldız.): Buğra Gülsoy,Serhat Teoman, Emre Erkan ve Pragma turneye çıkıyor a dostlar. İlk durakları İzmir, biletler için şurdan:
http://www.biletix.com/biletsec/PGG43/TURKIYE/tr
27 Şubat 2013 Çarşamba
Ordan burdan gelen düşünceler topluluğu..
Halk dansları topluluğu olabiliyor,
Tiyatro, sinema topluluğu olabiliyor,
Herşeyin bi topluluğu olabildiğine göre bu da olabilir. Bugün girişler gelişmeler sonuçlar yok.. Henüz girişini göremediğim bir kapının ardında olanları düşünmekle geçiriyorum bazen zamanlarımı..
Ne olabilir ? Bir insan bir insanı ne kadar sevebilir mesela ? Traş olurken yüzünde açtığı minik yara izini sevebilir misin ? Sevebilir miyiz ? Ya da kuaför tarafından yamuk kesilen saçını sevebilir misin sevdiğinin ?
Ne olabilir ? Bir insan yorulmadan ne kadar koşabilir ? Düşüncelere boğulmuşken, her gün bir fikirden bir fikire koşarken, hangisinin doğru olduğunu nasıl bilebilir ?
Ne olabilir ? Yapılmayan bir şey için ne kadar pişmanlık duyulabilir, ya da akla geleni zamanında yapmamış olmak mıdır pişmanlık ? Karşılaşmak ? Karşılaşamamak ? Savaşmak ? Savaşamamak ?
Ne olabilir ? İnsan ne kadar kendi olmadan toplum için yaşabilir ? Baskılarla ne kadar savaşabilir ? Ne kadarından kurtulabilir, ne kadarına katlanabilir ?
Ne olabilir ? Çocukken en sevdiğin şarkıyı "çocukken anladığın dilde" yeniden söyleyebilir misin mesela ? Ya da "Eşek kadar oldum" deyip içinden geldiğinde binmez misin salıncağa ?
Ne denebilir ? Ayıplanır mı ? Yasaklanır mı ?
Ağır gelir ya bazen kafan gövdene, bugün öyle bir gün olmuş, girişi yokmuş, bitişi yokmuş, düşünceler çokmuş.. Yağmur yağmış, biri sokağı baştan başa koşmuş. Biri bir hikaye anlatmış ama duyulmamış, çatılardan bağırmayı denemiş sesini duyurmak için ama duyuramamış, sesi bulutların arasında kaybolmuş. Kışın denize girmiş biri, Londra'da güneş açmış sonra, peki ya burda ? Yağmur yağmış, biri sokağı baştan "boşa koşmuş ..."
Tiyatro, sinema topluluğu olabiliyor,
Herşeyin bi topluluğu olabildiğine göre bu da olabilir. Bugün girişler gelişmeler sonuçlar yok.. Henüz girişini göremediğim bir kapının ardında olanları düşünmekle geçiriyorum bazen zamanlarımı..
Ne olabilir ? Bir insan bir insanı ne kadar sevebilir mesela ? Traş olurken yüzünde açtığı minik yara izini sevebilir misin ? Sevebilir miyiz ? Ya da kuaför tarafından yamuk kesilen saçını sevebilir misin sevdiğinin ?
Ne olabilir ? Bir insan yorulmadan ne kadar koşabilir ? Düşüncelere boğulmuşken, her gün bir fikirden bir fikire koşarken, hangisinin doğru olduğunu nasıl bilebilir ?
Ne olabilir ? Yapılmayan bir şey için ne kadar pişmanlık duyulabilir, ya da akla geleni zamanında yapmamış olmak mıdır pişmanlık ? Karşılaşmak ? Karşılaşamamak ? Savaşmak ? Savaşamamak ?
Ne olabilir ? İnsan ne kadar kendi olmadan toplum için yaşabilir ? Baskılarla ne kadar savaşabilir ? Ne kadarından kurtulabilir, ne kadarına katlanabilir ?
Ne olabilir ? Çocukken en sevdiğin şarkıyı "çocukken anladığın dilde" yeniden söyleyebilir misin mesela ? Ya da "Eşek kadar oldum" deyip içinden geldiğinde binmez misin salıncağa ?
Ne denebilir ? Ayıplanır mı ? Yasaklanır mı ?
Ağır gelir ya bazen kafan gövdene, bugün öyle bir gün olmuş, girişi yokmuş, bitişi yokmuş, düşünceler çokmuş.. Yağmur yağmış, biri sokağı baştan başa koşmuş. Biri bir hikaye anlatmış ama duyulmamış, çatılardan bağırmayı denemiş sesini duyurmak için ama duyuramamış, sesi bulutların arasında kaybolmuş. Kışın denize girmiş biri, Londra'da güneş açmış sonra, peki ya burda ? Yağmur yağmış, biri sokağı baştan "boşa koşmuş ..."
2 Şubat 2013 Cumartesi
Kışın gökyüzüne pek uğramaz yıldızlar, ama gökyüzüne uğradıkları mevsimlerde bana hep birşeyler hatırlatırlar.. Yıldızlar gibiyiz, yıllardan beri süregelen bir yakıştırma aslında.. Belki yüzyıllardır yıldızlara benzetmiştir kendilerini insanlar.. Ama..
Hepimiz bir kara parçasının üzerinde yaşıyoruz, yaşadığımız puzzle'ı birleştirip ona dünya diyoruz, bazen kilometrelerce uzaktaki biriyle, aynı anda aynı şeyleri düşünüp, aynı şeyi izliyoruz.. Hepimiz ayrı pencerelerden bakıp, aynı manzaraya varıyoruz.. Böyle düşündüğüm zamanlarda, işte o klişe önerme yüzümdeki şapşal gülümsemeye dönüşüyor, mutlu oluyorum..
İletişim güzel, bu yüzden belki bilmiyorum..
Ve buraya da bi gülücük bırakıyorum.. :)
Hepimiz bir kara parçasının üzerinde yaşıyoruz, yaşadığımız puzzle'ı birleştirip ona dünya diyoruz, bazen kilometrelerce uzaktaki biriyle, aynı anda aynı şeyleri düşünüp, aynı şeyi izliyoruz.. Hepimiz ayrı pencerelerden bakıp, aynı manzaraya varıyoruz.. Böyle düşündüğüm zamanlarda, işte o klişe önerme yüzümdeki şapşal gülümsemeye dönüşüyor, mutlu oluyorum..
İletişim güzel, bu yüzden belki bilmiyorum..
Ve buraya da bi gülücük bırakıyorum.. :)
1 Şubat 2013 Cuma
"Bir varmış, bir yokmuş.."
Bu akşam vakti bol buldum ya da bu aralar çok doldum bilemiyorum, bir gün içersinde iki yazı birden yazdığım olmuştur belki ama, çenemin bu kadar düştüğünü bilmem hatırlıyor muyum ?
Ama ne var biliyor musun.. Diyeceklerim basit, herkesin söylediği şeyler hatta, ya da pek çoklarının içinden geçirdiği ama orada sakladığı şeyler..
Diyeceklerim şunlar, birincisi yaşadığımız hayat kısa, sen geçmez diyorsun ama cidden gözünü açıp kapayıncaya kadar kayıp gidiyor elden..
O yüzden kırpma gözlerini, kimseyi düşünme.. Birini seviyorsan, kaybeder miyim diye düşünme mesela, söyle.. Söylemeden cevabı nasıl bilebilirsin ki ? Millet ne der tantanasına düşüpte erteleme söyleyeceklerini, söyleyeceklerin "sensin" çünkü, başkalarının düşüncelerinde boğarsan kendini "başkaları" olursun, kendin olamazsın..
Kırpma gözlerini, sevdiklerine de onları sevdiğini söyle.. Azrailin kimin ensesinde dolaştığını bilemezsin çünkü.. Ya da hayat sizi ne zaman ayrı yönlere savuracak onu da bilemezsin..
Kırpma gözlerini, kimseyi yadırgama, sende geçtin aynı yollardan, olaylar aynı olmasa bile konular aynıydı hatırla, sende düştün, koştun, doğruldun, yürüdün, sevdin, canın yandı, kaybettin, kazandın, ağladın.. Sende birine hayrandın, iyi bi ailen yoktu belki, belki sen de perişandın.. Zor günler yaşadın, iyi günler de gördün.. O yüzden kimseyi küçümseme herkesi sevmeyi başarabilirsin..
Söyleyeceklerini söylemekten çekinme sonra, niye söylemeyesin ki, onlar senin fikirlerin.. **:"Senin gökyüzün, senin limitin.." Limit koyma gökyüzüne, yıldızların olmadığı, güneşin doğmadığı bir gökyüzünü kim ne yapsın ki ?
Hayaller kur, hayallerine limit koyma, unutma, her güzel şey hayal kurmakla başlar çünkü, eğer adım atmazsan, hayal olarak kalmaya devam ederler. Kapının girişinde oturup beklersen, içerde ne olduğunu bilemezsin, ama bir adım atarsan içeri girersin.. Hayaller kur, ama kendi hayallerinin dışında tutma kendini bir adım at..
Araştır, oku, eğlen.. Çünkü ilham alacak birşeyin olmazsa eğer, yapabileceğin birşey olmaz.. Gözlerini kırparsın, ömrün biter.. Birşeylerden ilham al.. Gülümse..
Gülümse, kendi gökyüzüne gülümse..
Üzüldüğünde seni mutlu eden şeyleri düşün..
Çünkü hayat garip, kayıp gidiyor elinden, bir kez ele geçen bir fırsat gibi, bir bakıyorsun olmuş, bir bakıyorsun bitmiş, bir bakıyorsun, "Bir varmış, bir yokmuş.."
**: Çok değerli, masmavi bir gökyüzünden alıntı..
*Yazı yazılırken arkada çalan: "The Who - Behind Blue Eyes"
Ama ne var biliyor musun.. Diyeceklerim basit, herkesin söylediği şeyler hatta, ya da pek çoklarının içinden geçirdiği ama orada sakladığı şeyler..
Diyeceklerim şunlar, birincisi yaşadığımız hayat kısa, sen geçmez diyorsun ama cidden gözünü açıp kapayıncaya kadar kayıp gidiyor elden..
O yüzden kırpma gözlerini, kimseyi düşünme.. Birini seviyorsan, kaybeder miyim diye düşünme mesela, söyle.. Söylemeden cevabı nasıl bilebilirsin ki ? Millet ne der tantanasına düşüpte erteleme söyleyeceklerini, söyleyeceklerin "sensin" çünkü, başkalarının düşüncelerinde boğarsan kendini "başkaları" olursun, kendin olamazsın..
Kırpma gözlerini, sevdiklerine de onları sevdiğini söyle.. Azrailin kimin ensesinde dolaştığını bilemezsin çünkü.. Ya da hayat sizi ne zaman ayrı yönlere savuracak onu da bilemezsin..
Kırpma gözlerini, kimseyi yadırgama, sende geçtin aynı yollardan, olaylar aynı olmasa bile konular aynıydı hatırla, sende düştün, koştun, doğruldun, yürüdün, sevdin, canın yandı, kaybettin, kazandın, ağladın.. Sende birine hayrandın, iyi bi ailen yoktu belki, belki sen de perişandın.. Zor günler yaşadın, iyi günler de gördün.. O yüzden kimseyi küçümseme herkesi sevmeyi başarabilirsin..
Söyleyeceklerini söylemekten çekinme sonra, niye söylemeyesin ki, onlar senin fikirlerin.. **:"Senin gökyüzün, senin limitin.." Limit koyma gökyüzüne, yıldızların olmadığı, güneşin doğmadığı bir gökyüzünü kim ne yapsın ki ?
Hayaller kur, hayallerine limit koyma, unutma, her güzel şey hayal kurmakla başlar çünkü, eğer adım atmazsan, hayal olarak kalmaya devam ederler. Kapının girişinde oturup beklersen, içerde ne olduğunu bilemezsin, ama bir adım atarsan içeri girersin.. Hayaller kur, ama kendi hayallerinin dışında tutma kendini bir adım at..
Araştır, oku, eğlen.. Çünkü ilham alacak birşeyin olmazsa eğer, yapabileceğin birşey olmaz.. Gözlerini kırparsın, ömrün biter.. Birşeylerden ilham al.. Gülümse..
Gülümse, kendi gökyüzüne gülümse..
Üzüldüğünde seni mutlu eden şeyleri düşün..
Çünkü hayat garip, kayıp gidiyor elinden, bir kez ele geçen bir fırsat gibi, bir bakıyorsun olmuş, bir bakıyorsun bitmiş, bir bakıyorsun, "Bir varmış, bir yokmuş.."
**: Çok değerli, masmavi bir gökyüzünden alıntı..
*Yazı yazılırken arkada çalan: "The Who - Behind Blue Eyes"
31 Ocak 2013 Perşembe
Boş kafanın boş düşünceleri V.1: Kuzey Guney Eşleştirmeleri.
Yazı yine Kuzey Güney'le ilgili fakat bu kez biraz farklı bir durum değerlendirmesi benimki.. Dünkü bölümü izlerken ister istemez kafamda bi takım görüntüler belirdi. Belki dün akşam biraz muzurluğum üstümde olduğundan pek eğlendim boş kafamdaki boş düşüncelerle.
Dünkü bölümde olan olaylara göre denklemeler oluşturdum koca kafamda bunları da burda yazmak istedim, bilemem siz de benim kadar eğlenir misiniz ama.. Bi bakalım. :)
Buğra Gülsoy/Güney Tekinoğlu: Dexter / Joker.
Dexter düne kadar kafamda "Allahını seven uyarlamasını çekmesin." diye kendimi paraladığım bir yapımken, dün Buğra Gülsoy'un Banu'nun rüya sahnesindeki performansından sonra "Evreka" diye bağırıp odanın içinde koşmamı sağladı. (Kendisinin jokere daha önceden bir sabitlenmişliği hali hazırda var zaten. Şirketi ele geçirdiği gün (ki böyle birşey olmasa bile bunu düşünmek bile eğlenceli, şirketi aleve verirken "Sadece kendi payımı yakıyorum" dediğini düşünüp gülümsüyorum.)
Semra Dinçer/Handan Tekinoğlu: Samara/Gollum/Heimdall
Öncelikle şahane bir oyuncu, şahane bir kadın. Öyleki sokakta karşıma çıksa şüpheyle yaklaşırım kendisine. Sayesinde Handan Hanım gerçekte yaşıyormuş gibi, her an kapının ardından çıkacak üzerinize gelip tıslayacak gibi, tehlikeli şahane. :) Handan Hanım dünkü kapı muhafızlığı performansıyla, (ki kendisi için daha önce Samara, Gollum gibi yakıştırmalar yapıldıydı hatırlarsınız.) Heimdall olma yolunda önemli adımlar attı.
Burak Çatalcalı/Sherlock Holmes:
Barış'ın gömleği ile ilgili üstün araştırması ve olayları ortaya çıkarış yeteneğiyle Çakalcalı, Sherlock Holmes olarak canlandı dün gözümde ve tabi onun da ekibini tamamlamak lazım.
Kuzey Tekinoğlu/ Dr. Watson / Tyler Durden/(Pre-Production Romeo):
Çatalcalı'nın en büyük yardımcısı olarak ve geçen bölümde önlüğü üstüne geçirir geçirmez emin adımlarla çıktığı merdivenlerde "Ben yılların doktoruyum olm, yanlış olmasın yani, bende!" tavırlarıyla Dr Watson olurken, diğer yandan dün masanın üzerinden (ahahahahahahahhahaha) atlayarak ""Mori Şevki"yi gözü mor Şevkiye çevirişi ve daha önceden "Zıpzıp Sümer"e attığı dayaklarla yakında klübün kurallarını okumaya başlar bizim Tyler diye düşündürdü. Ayrıca odunsu kokularla bezenmiş gururlu aşık tripleriyle de mahçup Romeo olduğunu unutmamak gerek Cemre'nin "uyuyo musun ?" sorusuna odun yapısı itibariyle, "uyuyorum -.-" demesini çok bekledim ama demedi.
Venüs Tezerel/İrene Adler:
Sherlock'un aşık olduğu kadın, zeka küpü, hatta hikayelerde Sherlock'u alt edebilen tek kadındır, hem dünkü bölümde sevgili statüsüne çıktıklarından hem de zekasıyla bildikleriyle ön plana çıktığından kendisi gözümde böyle canlandı.
Can Katmanoğlu/Patrick Jane:
Olaylara dahil oluşu, zekasıyla olayları çözüşü ve her zaman doğrunun yanında yer alışıyla ben kendisini Mentalistlerin Jane ile eşleştirdim. Bu da Barış'a bi bonus daha kazandırmış oldu.
Barış Hakmen/Profesor Moriarty/Tommy Volker:
Dünkü ve bugüne kadarki alttan alttan kötü adam tiplemesiyle Barış bu hafta bana aslında Sherlock'un düşmanı Moriarty den ziyade, Tommy Volker'ı hatırlattı. Kendisi görünüşte yardımsever, çok başarılı bir iş adamıyken yoluna çıkan herkesi öldürme teşebbüsünde bulunup bunda başarılı olan ve buna rağmen elini temiz tutan bi karakter malum.
Zeynep Çiçek/ Ivy Dickens/(Pre-Production Gollum) :
Daha önce uyarlamasından oynadığı Gossip Girl'un bir sezon boyunca yaptığı herşeyden sıyrılan sevimsiz Ivy'sine dönüştü iyice. Bir de karakterin sahip olduğu iticiliği tanımlayacak kelime bulamadım. Gollum tacına doğru yaklaşıyor Zeynep. Yüzüğü kapacak sonunda.
"Komser"/Bildiğin komiser.:
Kuzeyden alacağı tepkiden sonra alacağı şekil itibariyle eşleştirebileceğimiz adam kalacak mı kendisini merak ediyorum :/
Sami Tekinoğlu:
"Benzemez kimse sana" şarkısı ve Kuzey'in kendisine fırlattığı bakışlar eşliğinde içimizden geçen bin düşünce ile izlemeye devam ediyoruz. (bu konuyu daha sonra muhtemelen bi dahaki bölümden sonra tekrar konuşacağız.)
Banu Sinaner/Rapunzel:
Öncelikle güzelliğinin çok çok önüne geçen bir oyunculuğu var Bade İşçil'in. (Kıskançlık ve fesatlığı bir kenara bırakıp kendisinin güzelliğinin tartışmasız olduğunu bilen herkes demek istediğimi anlayacaktır diye düşünüyorum.)
Kendisine rapunzel deme sebebimse şu, eğer Rapunzel bir masal olmasaydı, kulede kapalı kalan Rapunzel çıldırırdı. Banu da annesinin ve konumunun kendisine ördüğü duvarların ardında kapalı kalmış bir Sinaner prensesi, dolayısıyla yalnızlığını kendi görünmez kulesinde yaşamaya devam ederken, bütün savunmasızlığı psikolojisinin bozulmasına sebep oluyor.
Benim eşleştirmelerim bu kadar, bunları düşünürken boş kafamın içindeki boş düşüncelerime gülümsedim, bunları sizinle de paylaştırmak istedim, gelecek bölümde normale döneceğim, görüşmek üzere.. :)
Dünkü bölümde olan olaylara göre denklemeler oluşturdum koca kafamda bunları da burda yazmak istedim, bilemem siz de benim kadar eğlenir misiniz ama.. Bi bakalım. :)
Buğra Gülsoy/Güney Tekinoğlu: Dexter / Joker.
Dexter düne kadar kafamda "Allahını seven uyarlamasını çekmesin." diye kendimi paraladığım bir yapımken, dün Buğra Gülsoy'un Banu'nun rüya sahnesindeki performansından sonra "Evreka" diye bağırıp odanın içinde koşmamı sağladı. (Kendisinin jokere daha önceden bir sabitlenmişliği hali hazırda var zaten. Şirketi ele geçirdiği gün (ki böyle birşey olmasa bile bunu düşünmek bile eğlenceli, şirketi aleve verirken "Sadece kendi payımı yakıyorum" dediğini düşünüp gülümsüyorum.)
Semra Dinçer/Handan Tekinoğlu: Samara/Gollum/Heimdall
Öncelikle şahane bir oyuncu, şahane bir kadın. Öyleki sokakta karşıma çıksa şüpheyle yaklaşırım kendisine. Sayesinde Handan Hanım gerçekte yaşıyormuş gibi, her an kapının ardından çıkacak üzerinize gelip tıslayacak gibi, tehlikeli şahane. :) Handan Hanım dünkü kapı muhafızlığı performansıyla, (ki kendisi için daha önce Samara, Gollum gibi yakıştırmalar yapıldıydı hatırlarsınız.) Heimdall olma yolunda önemli adımlar attı.
Burak Çatalcalı/Sherlock Holmes:
Barış'ın gömleği ile ilgili üstün araştırması ve olayları ortaya çıkarış yeteneğiyle Çakalcalı, Sherlock Holmes olarak canlandı dün gözümde ve tabi onun da ekibini tamamlamak lazım.
Kuzey Tekinoğlu/ Dr. Watson / Tyler Durden/(Pre-Production Romeo):
Çatalcalı'nın en büyük yardımcısı olarak ve geçen bölümde önlüğü üstüne geçirir geçirmez emin adımlarla çıktığı merdivenlerde "Ben yılların doktoruyum olm, yanlış olmasın yani, bende!" tavırlarıyla Dr Watson olurken, diğer yandan dün masanın üzerinden (ahahahahahahahhahaha) atlayarak ""Mori Şevki"yi gözü mor Şevkiye çevirişi ve daha önceden "Zıpzıp Sümer"e attığı dayaklarla yakında klübün kurallarını okumaya başlar bizim Tyler diye düşündürdü. Ayrıca odunsu kokularla bezenmiş gururlu aşık tripleriyle de mahçup Romeo olduğunu unutmamak gerek Cemre'nin "uyuyo musun ?" sorusuna odun yapısı itibariyle, "uyuyorum -.-" demesini çok bekledim ama demedi.
Venüs Tezerel/İrene Adler:
Sherlock'un aşık olduğu kadın, zeka küpü, hatta hikayelerde Sherlock'u alt edebilen tek kadındır, hem dünkü bölümde sevgili statüsüne çıktıklarından hem de zekasıyla bildikleriyle ön plana çıktığından kendisi gözümde böyle canlandı.
Can Katmanoğlu/Patrick Jane:
Olaylara dahil oluşu, zekasıyla olayları çözüşü ve her zaman doğrunun yanında yer alışıyla ben kendisini Mentalistlerin Jane ile eşleştirdim. Bu da Barış'a bi bonus daha kazandırmış oldu.
Barış Hakmen/Profesor Moriarty/Tommy Volker:
Dünkü ve bugüne kadarki alttan alttan kötü adam tiplemesiyle Barış bu hafta bana aslında Sherlock'un düşmanı Moriarty den ziyade, Tommy Volker'ı hatırlattı. Kendisi görünüşte yardımsever, çok başarılı bir iş adamıyken yoluna çıkan herkesi öldürme teşebbüsünde bulunup bunda başarılı olan ve buna rağmen elini temiz tutan bi karakter malum.
Zeynep Çiçek/ Ivy Dickens/(Pre-Production Gollum) :
Daha önce uyarlamasından oynadığı Gossip Girl'un bir sezon boyunca yaptığı herşeyden sıyrılan sevimsiz Ivy'sine dönüştü iyice. Bir de karakterin sahip olduğu iticiliği tanımlayacak kelime bulamadım. Gollum tacına doğru yaklaşıyor Zeynep. Yüzüğü kapacak sonunda.
"Komser"/Bildiğin komiser.:
Kuzeyden alacağı tepkiden sonra alacağı şekil itibariyle eşleştirebileceğimiz adam kalacak mı kendisini merak ediyorum :/
Sami Tekinoğlu:
"Benzemez kimse sana" şarkısı ve Kuzey'in kendisine fırlattığı bakışlar eşliğinde içimizden geçen bin düşünce ile izlemeye devam ediyoruz. (bu konuyu daha sonra muhtemelen bi dahaki bölümden sonra tekrar konuşacağız.)
Banu Sinaner/Rapunzel:
Öncelikle güzelliğinin çok çok önüne geçen bir oyunculuğu var Bade İşçil'in. (Kıskançlık ve fesatlığı bir kenara bırakıp kendisinin güzelliğinin tartışmasız olduğunu bilen herkes demek istediğimi anlayacaktır diye düşünüyorum.)
Kendisine rapunzel deme sebebimse şu, eğer Rapunzel bir masal olmasaydı, kulede kapalı kalan Rapunzel çıldırırdı. Banu da annesinin ve konumunun kendisine ördüğü duvarların ardında kapalı kalmış bir Sinaner prensesi, dolayısıyla yalnızlığını kendi görünmez kulesinde yaşamaya devam ederken, bütün savunmasızlığı psikolojisinin bozulmasına sebep oluyor.
Benim eşleştirmelerim bu kadar, bunları düşünürken boş kafamın içindeki boş düşüncelerime gülümsedim, bunları sizinle de paylaştırmak istedim, gelecek bölümde normale döneceğim, görüşmek üzere.. :)
29 Ocak 2013 Salı
Ölüler-Diriler, İyiler-Kötüler, Kahramanlar-Zorbalar..
Düşündüm: "Ne zaman ve nerede kaybettik insanlığımızı, neden böyle olduk.." Ne zaman dönüştük küçükken çizgi filmlerde, romanlarda ya da filmlerde gördüğümüz o kansız kötü insanlara, ya da ne zaman dönüştük ruhsuz robotlara..
Bulamadım.. Başka yerlerde değer verirler sanata sanatçıya, üstelik sadece onlara değil, tüm insanlara, ama bizde biraz farklıdır durum, önce sövülür, bazen dövülür, sonra içine tükürülür ve unutulur.. Sadece sanatçılar için de değil üstelik, ne olursan ol hangi sıfatı taşırsan taşı, durum budur.. Çevrendekiler kötüleştikçe aldığın gard büyür, büyür ve bir süre sonra bakarsın ki o gard çoktan aşmış boyunu, ruhun onlara benzemese de dışardan bakıldığında onlar gibisin.. Duygular zaaftır, önce onları korursun kötü insanlardan, sonra sözlerini sakınmaya başlarsın.. En sonunda bir ota dönüşürsün karşılarında, üstüne bastıkları, hatta çöp attıkları.. Unutulursun.. Kimileri için "başı sıkıştığında ara" listesinin başını çekersin, kimileri için "derdin olunca koş çözsün" listesinin, kimileri için "basamak"sındır, kimileri için kaçamak..
Böyle durumlarda çocukken düşünürsün.. "Süper güçlerim olsaydı eğer .." kaşlarını çatarsın yumruklarını sıkarsın, hayal edersin, süper güçlerin vardır çünkü, "çocukken herşey güzeldir." sonra bir hışımla koşarsın sokaktaki "zorbaların" yanına "süper" güçlerini kullanmak üzere, hele bir de bi kahramanın varsa özendiğin o olmak istersin.. Dünyayı kurtarmak istersin bazen, bazen kötülere karşı savaşmak..
Kimisinin kahramanı annesidir, kimisinin babası, kimisinin abisi, kimisinin ablası, kimisi için Superman, kimisi için Batman..
Büyüdükçe değişir kahramanların, çünkü artık kurtarabileceğin tek dünyanın "Kendi" dünyan olacağını bilirsin. Aşık olursun, aşkını anlatan bir şarkıyı söyleyen insan oluverir kahramanın, dostun arkadaşın, bir film izlersin, karakteri kendinle özdeşleştirirsin, o oyuncu olur kahramanın, bir arkadaşın kurtarır başını beladan, odur artık senin için kahraman, büyüdükçe anlaşmazlıklar yaşarsın etrafındakilerle, annenle babanla.. Sevdiklerinle, sevdiğinle.. İsimlerini unutmak istersin bazen, arkadaşlarının, sevdiklerinin..
Yine o şarkıyı duyarsın, yine o filmi izler, yine o kitabı okursun, yine başa dönersin.. kendini "kendinden" başkasının bu çıkmazlardan çıkaramayacağını farkedip kendi kendinin kahramanı olmaya karar verirsin.. Ve unutursun..
Arayıp sormazsın etrafındakileri, ne o şarkıya ihtiyacın kalır, ne de o filmden aklında bir kare vardır, kitap desen zaten çoktan tozlanmıştır..
Sonra, bir haber alırsın.. Kaza, kader, mukadderat, acı, tatlı, iyi, kötü.. Umursamazsın..
"Nasılsa" iyi olur herşey düzelir, dersin..
Sonra bir gece tam yatmaya hazırlanırken, ya da bir sabah uyandığında, bir haber alırsın..
O "Nasılsa", "Keşke" ye dönüşür.. Kafanın içinde durmadan yankılanan kocaman bir keşke..
Ama hep böyledir, kör ölür badem gözlü olur, yaşarken insanın malesef bu topraklarda kıymeti pek yoktur.. Ferdi Özbeğen, Leman Çıdamlı, Mehmet Ali Birand, Meral Okay,şu anda aklıma geçenler.. hep badem gözlü olarak göçtüler, hastalıklarında umursamayan herkes için yaşarken bilinmeyen kıymetleri sandıklardan çıktı ve ne kadar kıymetli olduklarını belki de bilemeden gittiler.. Sahi Müslüm Gürses'te komada, dinleyin ya da dinlemeyin, eğer ölürse onu da eminim çok konuşacaksınız, çok soracaksınız çok seveceksiniz ve belki bazılarınız merak edip araştırıp ilk kez öğreneceksiniz.. Gidenlere rahmet, kalanlara uzun ömürler..
Malesef insanlar ölürken saygı görürler, o da, öldükleri gece herkes bir kez anar adlarını, yine aileleri defneder hazin naaşlarını..
"Keşke" demek istemiyorsanız eğer, "Nasılsa.." demeyin.. Kim olduğu önemli değil, yaşayan herkese sadece "insan" oldukları için değer verin.. Dünyada hep kötüler yok, değil mi ?
2 Ocak 2013 Çarşamba
Kuzey Güney: Bazen odunlar yontulur ..
Bu akşamın bölüm etiketi, #GüneyinHesabı idi, ama bu bölüm Güney'in hesabından, ya da Zeynep'in suçluluğunun anlaşılmasından çok, üst vurgunun altında, Handan Hanım'ın trajedisini izledik.. Hatta, bölümün sonunda, Yunus'un bile sustuğu bir trajediye dönüştü Handan Hanım'ın hayal kırıklıkları..
Sami çiçeğini çöreğini almış, Aynur Hanıma yılbaşı kutlamaya, -Kuzey'in deyimiyle- deplasmana, gidiyordu..
Handan Hanım'ın hayal kırıklıklarıyla tanıştık bu akşam, klişe ile bitirecek olursak eğer, "Bu sefer güldürmedi." Ki hayatta böyledir zaten her zaman güldürmez. Karada neşeyle gezerken bir anda takılıverir ayağın ve denizde bulursun kendini, işte o denizde yüzemeyecek kadar şaşkın haldeyken, seni kurtaracak olan her neyse, ona sarılma ihtiyacı hissedersin. Bu bölümde Handan Hanım, köşkteki "şatifilli" (Şatafatlının Kuzeycesi sanırım.) hayattan adımını dış dünyaya atmak zorunda kalırken, Kuzey'i buldu yokluk denizinde. Kuzey onu eve yerleştirdiğinde ilk yaptığı Simayı çamaşır suyu ile dezenfekte etmek oldu, çünkü Handan Hanım için felaketlerin başı olmuştu Simay, ona olan tepkisini "dip köşe" temizlik yaparak verdi. Çünkü böyledir, herkesin kendine göre bir yöntemi vardır, genelde de yaşam etkiye tepki üzerine kurulur çoğu zaman..
Kuzey annesine kendi içindeki umudu verirken buldu kendini, çünkü tanımadığı bir kadın tarafından annesinin yıkımını izlemek istemedi.. Bilmesine rağmen, içten içe inandığını umut ettiğini söylerken annesine, kendi umudunu ona da aşıladı..
Bazı insanlar hayaller kurmadan, ümitlere kapılmadan yaşarlar, çünkü korkarlar gökyüzünde kanatsız uçarken bir anda yere çakılmaktan..
Çünkü tam umut ettiğiniz anda biri gelir ve aniden umudunuzun boşa olduğunu haykırır yüzünüze, tokat gibi iner bazen, bazen de tekme tokat dayak yemiş gibi olur insan..
Güney tüm hesaplarına bağlı kalarak, "tekme tokat" gerçekleri söyledi Handan Hanım'a çünkü onun oynadığı oyunda, karşısındaki rakibinin hamlesi olarak gördü annesine verilen umudu, dolayısıyla "mat" olan Handan Hanım oldu..
Yazının başında dediğim gibi, neşeli taksici Yunus bile susarak izledi Handan Hanım'ın gözlerinden akan trajedisini ve herkese saçma gelebilecek bir ayrıntı takıldı gözlere, o odun Sami bey, elinde çiçeği çöreği ile, Aynur Hanım'ın evine girdi.
Bana şaşırtıcı gelmedi, mantık hatası da bulmadım bu sahnede, bulanlar, saçma diyenler olacaktır, ama, bu böyledir..
Herşeyin "ilk"i o kadar da güzel ve mutlu değildir. Çünkü herşeyin "ilk"i aslında sadece bir tecrübedir ve tecrübe etmeden daha iyisini yapamaz insan, dolayısıyla, tecrübe yolunda yürürken ayağın altında ezilen daima "ilk"lerdir..
Bazen bir ailenin ilk çocuğu, daima kardeşlerinin sorumluluğunu yüklenir ya da ailenin sorumluluğuna mahkum edilir, herşey ondan beklenir, bir adamın ilk eşi, bütün sıkıntıyı yüklenir, yaşadığı tüm zindanı, tüm acıları içine hapsedip gülümsemesi tembihlenir..Ya da bir kadının eşi, onun tüm isteklerine boyun eğerken, mutsuzluğunu sessiz gülümsemesinin ardına saklar, kendi olmaktan çıkarken bile, gülümsemeye çalışır çevresine, Bir insanın ilk aşkı genelde acılar içinde son bulur.. Ama taraflardan biri illa ki çekendir.. Yaşadıkları, yaşayamadıkları daima içinde bir yara bir acı olarak kalır, kendini başkalarıyla kıyaslar ve herkesin bir gün illa ki sorduğu soruyu sorar bir süre "Neden ?" ve bu sorunun sonundaki cümle sürekli değişir..
Ama bunların tam tersi de olabilir, sonuçta hayat, oyunlarını istediğine istediği gibi sunabilir..
Sonuçta tecrübe, okuması da yazması da en zor olan öykülerden biridir ve yaşınız kaç olursa olsun, kapınızı çaldığında onu yaşamanız gerekir..
Bazen umutlar derin trajedilere dönüşebilir ve pembe gözlüklerimizi çıkardığımızda geriye kalan yalnızca gridir..
Gerçek dünyaya hoşgeldiniz..
Sami çiçeğini çöreğini almış, Aynur Hanıma yılbaşı kutlamaya, -Kuzey'in deyimiyle- deplasmana, gidiyordu..
Handan Hanım'ın hayal kırıklıklarıyla tanıştık bu akşam, klişe ile bitirecek olursak eğer, "Bu sefer güldürmedi." Ki hayatta böyledir zaten her zaman güldürmez. Karada neşeyle gezerken bir anda takılıverir ayağın ve denizde bulursun kendini, işte o denizde yüzemeyecek kadar şaşkın haldeyken, seni kurtaracak olan her neyse, ona sarılma ihtiyacı hissedersin. Bu bölümde Handan Hanım, köşkteki "şatifilli" (Şatafatlının Kuzeycesi sanırım.) hayattan adımını dış dünyaya atmak zorunda kalırken, Kuzey'i buldu yokluk denizinde. Kuzey onu eve yerleştirdiğinde ilk yaptığı Simayı çamaşır suyu ile dezenfekte etmek oldu, çünkü Handan Hanım için felaketlerin başı olmuştu Simay, ona olan tepkisini "dip köşe" temizlik yaparak verdi. Çünkü böyledir, herkesin kendine göre bir yöntemi vardır, genelde de yaşam etkiye tepki üzerine kurulur çoğu zaman..
Kuzey annesine kendi içindeki umudu verirken buldu kendini, çünkü tanımadığı bir kadın tarafından annesinin yıkımını izlemek istemedi.. Bilmesine rağmen, içten içe inandığını umut ettiğini söylerken annesine, kendi umudunu ona da aşıladı..
Bazı insanlar hayaller kurmadan, ümitlere kapılmadan yaşarlar, çünkü korkarlar gökyüzünde kanatsız uçarken bir anda yere çakılmaktan..
Çünkü tam umut ettiğiniz anda biri gelir ve aniden umudunuzun boşa olduğunu haykırır yüzünüze, tokat gibi iner bazen, bazen de tekme tokat dayak yemiş gibi olur insan..
Güney tüm hesaplarına bağlı kalarak, "tekme tokat" gerçekleri söyledi Handan Hanım'a çünkü onun oynadığı oyunda, karşısındaki rakibinin hamlesi olarak gördü annesine verilen umudu, dolayısıyla "mat" olan Handan Hanım oldu..
Yazının başında dediğim gibi, neşeli taksici Yunus bile susarak izledi Handan Hanım'ın gözlerinden akan trajedisini ve herkese saçma gelebilecek bir ayrıntı takıldı gözlere, o odun Sami bey, elinde çiçeği çöreği ile, Aynur Hanım'ın evine girdi.
Bana şaşırtıcı gelmedi, mantık hatası da bulmadım bu sahnede, bulanlar, saçma diyenler olacaktır, ama, bu böyledir..
Herşeyin "ilk"i o kadar da güzel ve mutlu değildir. Çünkü herşeyin "ilk"i aslında sadece bir tecrübedir ve tecrübe etmeden daha iyisini yapamaz insan, dolayısıyla, tecrübe yolunda yürürken ayağın altında ezilen daima "ilk"lerdir..
Bazen bir ailenin ilk çocuğu, daima kardeşlerinin sorumluluğunu yüklenir ya da ailenin sorumluluğuna mahkum edilir, herşey ondan beklenir, bir adamın ilk eşi, bütün sıkıntıyı yüklenir, yaşadığı tüm zindanı, tüm acıları içine hapsedip gülümsemesi tembihlenir..Ya da bir kadının eşi, onun tüm isteklerine boyun eğerken, mutsuzluğunu sessiz gülümsemesinin ardına saklar, kendi olmaktan çıkarken bile, gülümsemeye çalışır çevresine, Bir insanın ilk aşkı genelde acılar içinde son bulur.. Ama taraflardan biri illa ki çekendir.. Yaşadıkları, yaşayamadıkları daima içinde bir yara bir acı olarak kalır, kendini başkalarıyla kıyaslar ve herkesin bir gün illa ki sorduğu soruyu sorar bir süre "Neden ?" ve bu sorunun sonundaki cümle sürekli değişir..
Ama bunların tam tersi de olabilir, sonuçta hayat, oyunlarını istediğine istediği gibi sunabilir..
Sonuçta tecrübe, okuması da yazması da en zor olan öykülerden biridir ve yaşınız kaç olursa olsun, kapınızı çaldığında onu yaşamanız gerekir..
Bazen umutlar derin trajedilere dönüşebilir ve pembe gözlüklerimizi çıkardığımızda geriye kalan yalnızca gridir..
Gerçek dünyaya hoşgeldiniz..
1 Ocak 2013 Salı
Mutlu Yıllar ...
Çocukken insan yeni yıla, özel gün ve haftalara daha farklı bakıyor, günler ve yıllar ilerledikçe, herşeye olduğu gibi onlara da bakış açısı değişiyor insanın..
Ben küçükken doğum gününde pastamı üflerken ve yeni yıla girerken tutulan dileklerin gerçek olacağına inanırdım, çoğu çocuk gibi, fakat Robert Downey Jr. ikinci evliliğini yaptığında ikisinin de ben olmadığımı farketmemle beraber, dilek saatlerimi sorgulamam gerektiğini düşünmeye başladım. :) Şaka bi yana, çocukken inandığımız çoğu şey büyüdükçe hayal kırıklıklarına dönüşebiliyor.
Ve bu yüzden belki, çocukluğumuzu geride bıraktığımız o meşhur ergenlik dönemlerimizde, ilk olarak bu özel gün ve haftalara bakış açımız değişiyor, kimimiz doğum günümüzü kutlamak istemiyoruz, kimimiz yeni yılı kutlamayı bırakıyoruz.. Tüm içten kutlamalarımız, sevdiklerimizle paylaşmak istediğimiz anların yerini önce toplu mesajlarımız sonra da yalnızlık tutkumuz alıyor.. Hatta öyle ki, Anneler Günü ve Babalar Günü bile, kuru sade bir mesaja dönüşüyor kimileri için.. (Neyse ki, bu günlerde toplu mesaj uygulaması diye birşey yok, ama ilerde bi şuursuzluk yapıp toplu mesaj atanlar olabilir mi ? Bence o da olabilir.)
Bana gelince, çocukken çok mutlu olduğum günlerin hepsini, ergenlik dönemini atlatırken es geçmeyi tercih edenlerden oldum (ki bunların içinde bana kalırsa en absürd olanı sevgililer günüdür, ben kendi adıma ticari bir gün olduğunu düşünüyorum, birini seviyorsanız, onunla mutlu olduğunuz herhangi bir gün çok daha güzel olabilir neticede.) Yılbaşı benim gözümde "mecburi kutlamalar yaptığımız" bir güne, doğum günlerimde, ailem ve arkadaşlarımın aldığı pastaları istemsiz birer çatal almak suretiyle mundar etme günlerine dönüştü benim için..
Fakat yavaş yavaş kafa kemale ermeye başladığında (ki yine benim için yaş başta bulunur.) farkettim ki, zaman akıp giderken, sevdiğimiz herşey birer "resim"e dönüşüyor ve her resme bakarken, sevdiğimiz herşeyin o cansız karelerin içinde, geçmiş zamanın ötesinde hapis kaldığını görüyoruz..
Bu noktada çocukluğumu hatırlamak oldu yaptığım şey, çünkü zaman akarken onu yakalayabilmek mümkün olduğuna göre, hiç birşeyin kaçmasına izin vermemeliydim.. Sevdiğim insanları içi boş toplu mesajlara ya da kendi sevgili yalnızlığıma tercih etmemeliydim.. Çünkü farkettim ki, sevdiğim tüm insanlar benim için bir "resim"den fazlasıydı hayatımda ve bir gün o "resim"e baktığımda, o resmin içinde kendimi de görebilmeliydim.. Çünkü bazen yarın yoktur.. Sadece "bugün" vardır. Tıpkı birkaç saat önce takvim olarak başka bir yıl içinde olduğumuz gibi. (Lütfen burda seneye görüşürüz esprisi yaptığım zannedilmesin, kendi klavyeme kürekle vurmak istemiyorum.)
Özel gün ve haftaları sevmiyor olabilirsiniz, ama bunların bir çoğu, sevdiğiniz insanlarla bir araya gelmek için, onlara sarılmak için, uzaktakileri yakınlaştırabilmek için bir fırsat.. Tıpkı çocukluğumuzda olduğu gibi, o yüzden hala varsa sevdiğiniz ve sizi seven insanlar, aileniz dostlarınız, sevmeseniz de kutlamaları, yeni yılı, doğum günlerinizi kutlamayın, ama onların yanınızda olduğu her günü kutlayın ve unutmayın, hayat akıp gidiyor, geride kalmadan onu yakalayın..
Mutlu, huzurlu, sağlıklı ve sevdiklerinizin etrafınızda sevgiyle ışıldadığı nice senelere.. :)
Ben küçükken doğum gününde pastamı üflerken ve yeni yıla girerken tutulan dileklerin gerçek olacağına inanırdım, çoğu çocuk gibi, fakat Robert Downey Jr. ikinci evliliğini yaptığında ikisinin de ben olmadığımı farketmemle beraber, dilek saatlerimi sorgulamam gerektiğini düşünmeye başladım. :) Şaka bi yana, çocukken inandığımız çoğu şey büyüdükçe hayal kırıklıklarına dönüşebiliyor.
Ve bu yüzden belki, çocukluğumuzu geride bıraktığımız o meşhur ergenlik dönemlerimizde, ilk olarak bu özel gün ve haftalara bakış açımız değişiyor, kimimiz doğum günümüzü kutlamak istemiyoruz, kimimiz yeni yılı kutlamayı bırakıyoruz.. Tüm içten kutlamalarımız, sevdiklerimizle paylaşmak istediğimiz anların yerini önce toplu mesajlarımız sonra da yalnızlık tutkumuz alıyor.. Hatta öyle ki, Anneler Günü ve Babalar Günü bile, kuru sade bir mesaja dönüşüyor kimileri için.. (Neyse ki, bu günlerde toplu mesaj uygulaması diye birşey yok, ama ilerde bi şuursuzluk yapıp toplu mesaj atanlar olabilir mi ? Bence o da olabilir.)
Bana gelince, çocukken çok mutlu olduğum günlerin hepsini, ergenlik dönemini atlatırken es geçmeyi tercih edenlerden oldum (ki bunların içinde bana kalırsa en absürd olanı sevgililer günüdür, ben kendi adıma ticari bir gün olduğunu düşünüyorum, birini seviyorsanız, onunla mutlu olduğunuz herhangi bir gün çok daha güzel olabilir neticede.) Yılbaşı benim gözümde "mecburi kutlamalar yaptığımız" bir güne, doğum günlerimde, ailem ve arkadaşlarımın aldığı pastaları istemsiz birer çatal almak suretiyle mundar etme günlerine dönüştü benim için..
Fakat yavaş yavaş kafa kemale ermeye başladığında (ki yine benim için yaş başta bulunur.) farkettim ki, zaman akıp giderken, sevdiğimiz herşey birer "resim"e dönüşüyor ve her resme bakarken, sevdiğimiz herşeyin o cansız karelerin içinde, geçmiş zamanın ötesinde hapis kaldığını görüyoruz..
Bu noktada çocukluğumu hatırlamak oldu yaptığım şey, çünkü zaman akarken onu yakalayabilmek mümkün olduğuna göre, hiç birşeyin kaçmasına izin vermemeliydim.. Sevdiğim insanları içi boş toplu mesajlara ya da kendi sevgili yalnızlığıma tercih etmemeliydim.. Çünkü farkettim ki, sevdiğim tüm insanlar benim için bir "resim"den fazlasıydı hayatımda ve bir gün o "resim"e baktığımda, o resmin içinde kendimi de görebilmeliydim.. Çünkü bazen yarın yoktur.. Sadece "bugün" vardır. Tıpkı birkaç saat önce takvim olarak başka bir yıl içinde olduğumuz gibi. (Lütfen burda seneye görüşürüz esprisi yaptığım zannedilmesin, kendi klavyeme kürekle vurmak istemiyorum.)
Özel gün ve haftaları sevmiyor olabilirsiniz, ama bunların bir çoğu, sevdiğiniz insanlarla bir araya gelmek için, onlara sarılmak için, uzaktakileri yakınlaştırabilmek için bir fırsat.. Tıpkı çocukluğumuzda olduğu gibi, o yüzden hala varsa sevdiğiniz ve sizi seven insanlar, aileniz dostlarınız, sevmeseniz de kutlamaları, yeni yılı, doğum günlerinizi kutlamayın, ama onların yanınızda olduğu her günü kutlayın ve unutmayın, hayat akıp gidiyor, geride kalmadan onu yakalayın..
Mutlu, huzurlu, sağlıklı ve sevdiklerinizin etrafınızda sevgiyle ışıldadığı nice senelere.. :)
27 Aralık 2012 Perşembe
Kuzey Güney: Special Edition.
Benimle başlayalım, güne erken başlayan mahallenin müdavim kedisi tekir havasında, gribin yer ettiği bünyem ve ben zaten mıymıyken üzerine kendimle ilgili bir gol yedim, hayattan. Yüzümün bütün asıklığı ve bütün yorgunluğumu giderecek bir ilacım vardı neyse ki, her çarşamba olduğu gibi.. Kuzey Güney..
Eskiden "başkasının derdini dinleyerek kendi derdimi unuturum" kafasına girerdik, sonra -en azından ben- baktım ki, milletin derdi bitmiyor Güzin ablalıkta bir yere kadar, kitaplarımın yanına dizileri koymaya başladım.. Dizilere bağlı olmamızın önemli sebeplerinden biri, bir süreliğine de olsa bizi gün içinde yaşadığımız şeylerden uzaklaştırmaları.. Bunu başarabilmesi için bir dizinin güçlü, güzel, ilgi çekici bir hikayesi olmalı.. Ece Yörenç ve Melek Gençoğlu ikilisinin kaleme aldığı Kuzey Güney de böyle bir "dizi."
Ama öyle bir "dizi" ki, karakterleri aramızda yaşıyor olabilirler.. Öyle güzel dokunuşlar var her karakterde..
Zeynep mesela yok mu etrafınızda onun gibiler ? Yenilmeyi kabullenemeyen, Damdan düşer gibi gelip içinizde büyüttüğünüzü sahiplenen, anne baba ayrılığı sebebiyle bozulan dengesini size yansıtan, istediği herşeyi elde edebildiği halde elinizdekine göz dikebilecek kadar şımarık, yüzünüze gülüp arkanızdan iş çevirecek kadar sinsi insanlar yok mu etrafınızda ? Niye nefret ediyoruz Zeynepten ? Çünkü ayağınıza/ayağımıza takılan bir taş Zeynep, Zeynep öteki. Yaptığı her haltın içinden güzellikle sıyrılmayı beceren, rahatlıkla herşeyi üstünüze yıkabilen kız. Bu yüzden tiksiniyoruz bu yüzden Simay saçını çekip taşı gediğine koyduğunda gol olmuş gibi seviniyoruz. Ama durmayacağını da biliyoruz..
Hikayenin Beyaz kısmı, Can Katmanoğlu, onu da bulabilirsiniz etrafınızda, çünkü en bocaladığınız anda, illa yanınıza gelipte ipucunu ve izleyeceğiniz yolu gösterip ortadan kaybolan bir adam vardır ve o adam genelde ihtiyacınız olmadıkça rahatsız etmez sizi, orda olduğunu bilirsiniz ve zamanı geldiğinde yanınızda olacağını da.
Hikayenin Joker'i, geçen bölümlerde Kuzey'in de vurgu yaptığı gibi Güney, eğer burda doğmamış olsaydı, Nolan'ın 3lemesinde, Heath Ledger'ın yerini alabilirdi. Video'daki performansını dikkatli izlerseniz bana hak verebilirsiniz -ki Heath Ledger, "bana göre" az bulunur bi adamdı- Hele ki Güney'in Banu'ya olan bakışında "Töbe est.." diyerek koltuğun arkasına saklanma ihtiyacı hissettim.
Dediğim gibi hikayenin Joker'i Güney, tam iyi birşey yapacak dediğin anda, adam bütün olaylarda detone olup bi çatlak bir arızaya sebep oluyor, ne zaman melek ne zaman şeytan kestiremiyorsun, gerçi bu akşam 2 sezonda ilk yumruğunu attı hayırlı olsun derken, yumruğun bedelini de son sahnede çok güzel ödemiş oldu.
Hikayenin komikli kısmı ise benim için "bebişim" Handan Hanım, tam bir Joker annesi, bir iskambil kartı olsa Joker'in kendisi olurdu, her araya uyumlu.. Tam bir karaktere sinirleniyorsun "Ulan?!" diyorsun, hooop çıkıyor Handan Hanım, tüm öfkeni üzerine topluyor. Bu akşamki bölümde, Banu'nun yavru köşkte bayıldığı sahnede, tüm o dramatikliği üzerimizde hissederken kendisi dövünmeye başlayınca kahkahamda boğuldum, bi an "Havar komşular havar, torunumu patitis etmişler" diyecekmiş gibi geldi. Kısacası, sinirlenince, hüzünlenince bir doz Handan alıyoruz, bütün odağı üzerine çekiyor. Bu durumda kendisine Autofocus Handan demek istiyorum. Etrafımızda Handan yok diyenler için geliyor, benim babannem, Handan'ın günlük hayatta yaşayanı. Kendisinin nasıl bir insan olduğunu anlatmama gerek yoktur sanırım bu açıklamadan sonra.
Hikayenin diğer odak noktası Cemre, Banu'nun deyimiyle "bütün herkesin sevdiği" Cemre, yok mu etrafınızda Cemre gibiler ? Var, elbette var, hatta, bir çoğunuzun Cemre olma ihtimali de var ucundan kıyısından, fakat burdaki nüans farkı benim için şu, genelde herkesin sevdiği "Banu" gibi olur, yani şahsen benim arkadaşlarıma sorsam, "Hacı, Banu 10 numara kız, Cemre de iyi de eheh" derler, yani Cemre işin talihsiz tarafının simgesi, Cemre'yi sevdiren de, herkesin onu sevmesi, çünkü, eğer kendi hikayenizin Cemre'siyseniz siz, sevilmek isterdiniz, özellikle de sevdiğiniz sevsin isterdiniz. Cemre'nin özelliği anlık duygularını olduğu gibi yansıtması, duygu geçişlerini saklayamıyor olması, yok mu böyle insanlar etrafınızda, bu özelliği yüzünden dengesiz ilan ettiğiniz ?
Ya da etrafınızda yok mu bi manyak Barış ? Milletin yanında başka başbaşayken başka olan ? Tanıdığınız adam çıkmayan, hayal kırıklığına uğratan tehditler savuran ? Yok mu bunlardan etrafta var. Gamzeli diye sevip sonra gamzesine kafa atma isteği uyandıran ?
Ya da yok mu etrafınızda size çöp adam çizerek çıkma teklifi eden biri ? Yok. Biliyorum. Ahahahahaha, o ne la öyle ? Ya da toplantıda karikatürünüzü çizen bir kardeş? shahhahahah. Öhm. Diziyi bu yüzden seviyorum ben işte, öyle tatlı güldürüyor ki insanı, bakıyorsun Kuzey, abisinin karikatürünü çiziyor, bi bakıyosun, Güney "İşim var, tabela yaptırıcam buraya" diyor, bi bakıyorsun, bi bakıyosun koskoca Sami Bey elinde telefon, "öptüm :$" diyor, bi bakıyosun ki Handan Hanım, bakmaya doyamıyorsun. Bir de "komser"in inceden Demet'e yürüdüğü sahneler de eğlenceli, "Buraya nerden geldin ulan ?" dersen, ben şahsen Ali gittikten sonra, "bu kadar gerilimli sahnenin arasında neye güleceğiz" diye düşünmüştüm, fakat her bölüm illa ki bir yerde basıyoruz kahkahayı.
Bi de bölümle alakalı olarak şunu demek istiyorum: Psikopata bağlayan Güney, yoğun bakım odasının önüne gittiğinde, "Nasılsa öbürünü de sen öldürdün 1-2 farketmez" mantığından, "Allah'ın hakkı 3'tür, hazır başlamışken bunun da fişini çekeyim" diyerek Çatalcalı'yı eşek cennetine mi yollayacak acaba diye düşünürken, Çatalcalı gözlerini açtı. Ne de olsa adamın kendi hastanesi (Handan <3) , tehlike sensörü taktırmıştır yatağına belki, olacak o kadar.
Diyeceğim o ki, bu dizi benim için başlıkta da dediğim gibi "Special Edition", hatta, daha önce twitter da da yazmıştım, bir takımın kıymetli 10 numarası gittiğinde, formasını duvara asarlar, ben de Kuzey Güney bitince Çarşambaları duvara asacağım, deyu. :) Bu seferlik diyeceklerim bu kadar. Bir çarşamba bitmeden diğerini beklemeye başladık bile.. Hayırlısı. :)
20 Aralık 2012 Perşembe
İlk ve son: Aşk üzerine tavsiyeler.
Böle bu sürekli "Ay bi sevgilim olsa, eski sevgilim şöyle, aşk böyle, ykçb." muhabbeti yapan bütün damacanaları bu havada montsuz sokağa koyacaksın,
"Ay biri olsa da elimi ısıtsa, ay biri gelse saçımı okşasa, kar ne romantik, ay bi sevgilim olsa montunu bana verse, ay kartopu felan oynasak yhaaa" diye düşündükten takriben 5 dakika sonra;
*Ele "hoh"layarak ısınma hareketi ve bulunduğu yerde sallanma eşliğinde*
"Eheh hay allah çok soğuk ya ?! Bi sevgilim olaydı iyiydi de ama galiba montum olaydı daha iyiydi.."
Sonraki 5 dakika:
*Burna eller siper edilerek yapılan "hoh" eşliğinde, ayaklar horon pozisyonunda*
"Arkadaşım ne zaman alıcaksınız beni burdan ? Dondum ben, buz tuttu benim burnum ?! Kime diyorum hooop ?!"
Sonraki 5 dakika:
"Lan g*tüm dondu istemiyorum sevgili mevgili AMK* eve götürün beni, battaniyenin altına girip uyucam ben !!"
Bunu niye yazdım ? Bu soğukta dışarda kalan bir sürü insan varken, başlarını soktukları evlerinde faturalarını ödeyememe korkusuyla imkanları elverdiğince ısınmaya çalışan insanlar varken, zavallı kuşlar dahi kendilerine sığınabilecekleri bir çatı aralığı arıyorken, senin tek derdin bu ya, işte ben buna sinir oluyorum. Güneşli havalarda tek derdin bi sevgili bulup "Gün batımı" izlemek, sonbaharda "Yağmurda yürümek", Kışın "kartpu oynamak", ilkbaharda "kırlarda dolanmak" ya hani tek derdin, tek derdin "Bİ SEVGİLİ BULAYIM YEAAAA!!" ya hani.. Ben buna cidden sinir oluyorum.
Ha olmayacak mı sevgiliniz, olur elbet, ama önce duyarlı olmayı öğrenin bi, lütfen. Önce bi görmeyi öğrenin etrafınızda olup biteni, buz yapan yolda kayıp düşen birini gördüğünüzde olduğunuz yere sabit çakılıp gülmeyin, yardım edin, sahipsiz bir kedi, köpek gördüğünüzde sırf sokak köpeği olduğu için "iyyy pis" demeyin, sevin ölmezsiniz.
Ama önce bi etrafınızda olup bitene duyarlı olmayı, insanları anlayabilmeyi, empati kurabilmeyi öğrenin ve dünyanın da aşk üstünde dönmediğini bi öğrenin, öğrenin ki, o çok aradığınız sevgiliyi bulduğunuz zaman, onu da anlayabilin. Anlayabilin ki sonra ayrılık söz konusu olduğunda "YEAA NİYE HEP BÖLE OLUYOÖÖEAA HİÇ KİMSE BENİ ANLAMİYOOEAAA" diye bana gelmeyin, çünkü siz başkalarını anlamaya çalışmadığınız sürece, kimse de sizi anlamaz.. O yüzden, önce etrafınıza bi bakın, halinizden yakınmayı bi kenara bırakın.. Sonra o çok aradığınız sevgiliyi bulup kartopu oynayın..
*AMK : tabiki spor gazetesi. Ya ne olacağdı ?
11 Aralık 2012 Salı
Karmaşık Hikaye: Aynadan yansıyan yanılsamalar ...
Bu hikayede anlatılanların, gerçek kurum kuruluş kişilerle falanlarla filanlarla ilgisi yoktur.
Hiçte olmadı ve hiçte olmaz zaten.
*****
Beni buraya neden getirdiler, nasıl getirdiler hatırlamıyorum. Her yer bembeyaz.. Kardan değil, duvarlar beyaz, üstümdekiler beyaz.. İçimizdeki karanlığı örtmek için mi böyle yapıyorlar, bilmiyorum.. Bulunduğumuz yer cennet değil o kesin.. Cennet olsa böylesi boş olmazdı.. Cehennem olsa üşümezdik.. Ölmüş olsaydık eğer, hareket edemezdik.. Nerdeyiz ? Tavan beyaz, duvarlar beyaz, üstümüzdekiler beyaz ..
Buraya nasıl geldim ? Nasıl geldik.. Neden dönüyor her yer başımın etrafında.. Ya da başım dönüyor da ben mi farketmiyorum.. Bunlar kim.. Neden sürekli aynı sayıyı tekrarlıyor bu insanlar.. Buraya nasıl geldik.. Derken bir tokat iniyor kafama.. Etrafa bakıyorum kimse yok.. Buraya nasıl geldik ? Bir tokat daha iniyor.. Önce bir ses geliyor kulağıma belli belirsiz..
"Küçükken kovanın sapına ip bağlayıpta köpek diye peşinde gezdiren kızdan bi bok olmazdı zaten.. Küçükken de böyleydi bu, belliydi böyle olacağı.."
Sımsıkı yumduğum gözlerimi açıyorum.. Bakıyorum, sesin sahibi yok.. Tanır gibi olsam da tanımıyorum.. Yine o sayı.. Hızlıca etrafta gezdirip yine yumuyorum gözlerimi sımsıkı, belki böyle yaparsam yine duyarım o sesi vakitsizce açarsam gözlerimi görürüm o sesin sahibini.. Ne anlatıyor ? Buraya nasıl geldik ? Biliyor mu ? Bence o da bilmiyor..
"Hep bişeyler anlatırdı bu, kendi kendine konuşan kızdan hayır mı gelir.. Hayal dünyasıymış, sıçarım onun dünyasına.. Kendi kendine konuşana ne derler .."
Açıyorum gözlerimi, yine yok.. Yine o sayı.. Hayal dünyası ? Kimin dünyası benim mi ? Eğer hayalse bu, bu benim hayalim değil.. Böyle birşeyi hiç hayal etmedim ben.. Buraya nasıl geldik ?
Tekrar kapıyorum gözlerimi dizlerimi karnıma çekip başımı dizlerime doğru eğiyorum, bu sefer ne sesi duymak istiyorum ne de sahibini görmek, çünkü o kötü biri, kötü biri olmalı.. Hiç iyi birşey demedi şimdiye kadar.. O kim peki ? buraya nasıl geldik ?
Yeniden açıyorum gözlerimi, savaşmaya karar veriyorum.. Ayaklarım uyuşmuş.. Neyle savaşacağım, yel değirmenleri yok ki burda.. Kimle savaşacağım, kendisini görmediğim ama sesini duyduğum kadınla ? Düşünmeliyim.. Buraya nasıl geldik.. Neden herkes bu sayıyı söylüyor..
Saçlarıma bakıyorum.. Yerinde duruyorlar.. Anımsıyorum.. Kesmedim ki ben onları elbet yerlerinde duracaklar.. Hani her filmde yaparlar ya, duyguları değişen kadın kapar makası saldırır saçına, çok özendirici dursa da uymadım ki ben onlara, saçlarımı kesersem, ya yamuk kesersem, çirkin olur muydum ben ? Neden ? Saç güzelleştirir insanı, upuzun saçlar.. Gülümsüyorum bu sefer, 1-0 öndeymişim gibi ama bulmam gereken cevaplarım var. Sorularımı kime soracağım peki, gözlerimi yumsam yine, o nemrut sesli kadın geri gelir mi ?
Biraz uyusam ? Uyuyamam.. Kaç zaman dilimince burdaydım acaba ? Dakika ? Saat ? Ay ? Yıl ? Beyaz.. Her yer bembeyaz.. Bildiğim herşeyi silmişler aklımdan.. Sanki biri reset atmış içinde rüzgarlar esen kafamın en boş yanına.. Nerdeyim ?
Neden bize o sayıyı söylüyorlar ? Sahi kaçtı o sayı ? 46 ? Ne demişti kadın, "Hayal dünyası.." Hayal dünyası olanları acaba buraya mı getiriyorlar ? Peki ya hayaline kavuşanlar ? Onlar hiç konuşmamış mı kendi kendine ? Hiç gezdirmemişler mi oyuncak bir kovanın sapını, köpek alamıyorlar diye bağlayıp bir ipe ? Hayallerine kavuşanlar nerdeler peki ? Biz burda olduğumuza göre ? Bir hayalle başlamamış mı herşey ? Öyleyse, neden beyaz her yer.. Neden yalan söylüyorlar bize ? Aynadan yansıyan yanılsamalar mı bunlar ? Peki onlar ? Kimdi onlar.. Ayın en oyuk yanına düşmüşüm gibi kaybediyorum dengemi.. Nerdeyim ? Buraya nasıl geldik.. Bilmiyorum..
Hiçte olmadı ve hiçte olmaz zaten.
*****
Beni buraya neden getirdiler, nasıl getirdiler hatırlamıyorum. Her yer bembeyaz.. Kardan değil, duvarlar beyaz, üstümdekiler beyaz.. İçimizdeki karanlığı örtmek için mi böyle yapıyorlar, bilmiyorum.. Bulunduğumuz yer cennet değil o kesin.. Cennet olsa böylesi boş olmazdı.. Cehennem olsa üşümezdik.. Ölmüş olsaydık eğer, hareket edemezdik.. Nerdeyiz ? Tavan beyaz, duvarlar beyaz, üstümüzdekiler beyaz ..
Buraya nasıl geldim ? Nasıl geldik.. Neden dönüyor her yer başımın etrafında.. Ya da başım dönüyor da ben mi farketmiyorum.. Bunlar kim.. Neden sürekli aynı sayıyı tekrarlıyor bu insanlar.. Buraya nasıl geldik.. Derken bir tokat iniyor kafama.. Etrafa bakıyorum kimse yok.. Buraya nasıl geldik ? Bir tokat daha iniyor.. Önce bir ses geliyor kulağıma belli belirsiz..
"Küçükken kovanın sapına ip bağlayıpta köpek diye peşinde gezdiren kızdan bi bok olmazdı zaten.. Küçükken de böyleydi bu, belliydi böyle olacağı.."
Sımsıkı yumduğum gözlerimi açıyorum.. Bakıyorum, sesin sahibi yok.. Tanır gibi olsam da tanımıyorum.. Yine o sayı.. Hızlıca etrafta gezdirip yine yumuyorum gözlerimi sımsıkı, belki böyle yaparsam yine duyarım o sesi vakitsizce açarsam gözlerimi görürüm o sesin sahibini.. Ne anlatıyor ? Buraya nasıl geldik ? Biliyor mu ? Bence o da bilmiyor..
"Hep bişeyler anlatırdı bu, kendi kendine konuşan kızdan hayır mı gelir.. Hayal dünyasıymış, sıçarım onun dünyasına.. Kendi kendine konuşana ne derler .."
Açıyorum gözlerimi, yine yok.. Yine o sayı.. Hayal dünyası ? Kimin dünyası benim mi ? Eğer hayalse bu, bu benim hayalim değil.. Böyle birşeyi hiç hayal etmedim ben.. Buraya nasıl geldik ?
Tekrar kapıyorum gözlerimi dizlerimi karnıma çekip başımı dizlerime doğru eğiyorum, bu sefer ne sesi duymak istiyorum ne de sahibini görmek, çünkü o kötü biri, kötü biri olmalı.. Hiç iyi birşey demedi şimdiye kadar.. O kim peki ? buraya nasıl geldik ?
Yeniden açıyorum gözlerimi, savaşmaya karar veriyorum.. Ayaklarım uyuşmuş.. Neyle savaşacağım, yel değirmenleri yok ki burda.. Kimle savaşacağım, kendisini görmediğim ama sesini duyduğum kadınla ? Düşünmeliyim.. Buraya nasıl geldik.. Neden herkes bu sayıyı söylüyor..
Saçlarıma bakıyorum.. Yerinde duruyorlar.. Anımsıyorum.. Kesmedim ki ben onları elbet yerlerinde duracaklar.. Hani her filmde yaparlar ya, duyguları değişen kadın kapar makası saldırır saçına, çok özendirici dursa da uymadım ki ben onlara, saçlarımı kesersem, ya yamuk kesersem, çirkin olur muydum ben ? Neden ? Saç güzelleştirir insanı, upuzun saçlar.. Gülümsüyorum bu sefer, 1-0 öndeymişim gibi ama bulmam gereken cevaplarım var. Sorularımı kime soracağım peki, gözlerimi yumsam yine, o nemrut sesli kadın geri gelir mi ?
Biraz uyusam ? Uyuyamam.. Kaç zaman dilimince burdaydım acaba ? Dakika ? Saat ? Ay ? Yıl ? Beyaz.. Her yer bembeyaz.. Bildiğim herşeyi silmişler aklımdan.. Sanki biri reset atmış içinde rüzgarlar esen kafamın en boş yanına.. Nerdeyim ?
Neden bize o sayıyı söylüyorlar ? Sahi kaçtı o sayı ? 46 ? Ne demişti kadın, "Hayal dünyası.." Hayal dünyası olanları acaba buraya mı getiriyorlar ? Peki ya hayaline kavuşanlar ? Onlar hiç konuşmamış mı kendi kendine ? Hiç gezdirmemişler mi oyuncak bir kovanın sapını, köpek alamıyorlar diye bağlayıp bir ipe ? Hayallerine kavuşanlar nerdeler peki ? Biz burda olduğumuza göre ? Bir hayalle başlamamış mı herşey ? Öyleyse, neden beyaz her yer.. Neden yalan söylüyorlar bize ? Aynadan yansıyan yanılsamalar mı bunlar ? Peki onlar ? Kimdi onlar.. Ayın en oyuk yanına düşmüşüm gibi kaybediyorum dengemi.. Nerdeyim ? Buraya nasıl geldik.. Bilmiyorum..
6 Aralık 2012 Perşembe
Pencereden yansıyan delilik alametleri ..
Neden severiz birini.. Bizden farklı olduğu için ? Herkes farklıdır birbirinden elbet ama yaşanmışlar arasındaki benzerlikler çeker önce insanları birbirine, belki de "ruh eşi" safsatalarına inanmamız da bu yüzdendir.. Aslında biliriz, herkes "farklı"dır birbirinden.. Aynı acılara mensup olmuşuzdur belki bir yerlerde, aynı yerden yara almışızdır, aynı sebepten düşmüşüzdür kafamızın içindeki kocaman boşluğa.. Ama ilerledikçe, yaşanmışlıklar arasındaki benzerlikler sona erdikçe, kalmadığında anlatacak birşey, farklılıkların ortasında kalakalırız..
Hep derler ya "Aşk tesadüfleri sever.." Ama o tesadüfler, sizin yanılsamalarınız, sayıklamalarınız da olabilir.. Belki aşk dediğiniz şey, sadece sever ..
Bir pencereden diğerine koşsanda bilirsin.. Kafandakini değiştirmedikçe nereden bakarsan bak göreceğin şey aynıdır.. Belki de başka pencerelerden bakabilmek için, pencereden görebileceğimiz görüntüyü netleştirebilmek için koşuyoruzdur ihtimallerin peşinden.. Kendi kafamıza hapsettiğimiz herşey, bizi kendine esir ettiği için yazıyoruzdur ya da.. Delilik alametlerimizden sıyrılmak için, geride bırakmak için, anlatamadıklarımızı, unutmak istediklerimizi.. Sese çeviremediklerimizi..
Çünkü böyle öldürebiliriz belki içimizdeki sancıları, böyle canlandırabiliriz gözümüzün önünde esamesi dahi okunmayan hatıraları.. Yazdıkça dağılıyordur bulutlarımız, pencerenin önünden, daha bir görünür oluyordur, uzaktan bakıpta yaşayamadıklarımız..
Bir delinin penceresi de olabilir baktığımız, bir annenin de, ya da her gördüğünü merakla ve gülerek karşılayan küçük bir çocuğun ki de.. Önemli olan, tüm o pencerelerden aynı gözle bakmak değil, "onların" da gözünden bakabilmektir ..
Önce görmekle başlar herşey çünkü .. Gördükten sonra sesler gelir kulağına.. Eğer karşında bir silüetten fazlasını görebiliyorsan, duyduğun herşeyi anlayabiliyorsan ne ala ! Ama gördüğün sadece bir silüetten ibaretse, karşındaki kartondan bir bebekse .. Kulağın sağırdır duyacağın her çığlığa.. Ne kadar bağırırsa bağırsın karşındaki duymazsın, ne anlatırsa anlatsın anlamazsın.. Görmekle başlar herşey çünkü, eğer görmeyi başaramazsan, tüm pencereler kapanır birden yüzüne, kendi karanlığına düşer, toparlanamazsın ...
Hep derler ya "Aşk tesadüfleri sever.." Ama o tesadüfler, sizin yanılsamalarınız, sayıklamalarınız da olabilir.. Belki aşk dediğiniz şey, sadece sever ..
Bir pencereden diğerine koşsanda bilirsin.. Kafandakini değiştirmedikçe nereden bakarsan bak göreceğin şey aynıdır.. Belki de başka pencerelerden bakabilmek için, pencereden görebileceğimiz görüntüyü netleştirebilmek için koşuyoruzdur ihtimallerin peşinden.. Kendi kafamıza hapsettiğimiz herşey, bizi kendine esir ettiği için yazıyoruzdur ya da.. Delilik alametlerimizden sıyrılmak için, geride bırakmak için, anlatamadıklarımızı, unutmak istediklerimizi.. Sese çeviremediklerimizi..
Çünkü böyle öldürebiliriz belki içimizdeki sancıları, böyle canlandırabiliriz gözümüzün önünde esamesi dahi okunmayan hatıraları.. Yazdıkça dağılıyordur bulutlarımız, pencerenin önünden, daha bir görünür oluyordur, uzaktan bakıpta yaşayamadıklarımız..
Bir delinin penceresi de olabilir baktığımız, bir annenin de, ya da her gördüğünü merakla ve gülerek karşılayan küçük bir çocuğun ki de.. Önemli olan, tüm o pencerelerden aynı gözle bakmak değil, "onların" da gözünden bakabilmektir ..
Önce görmekle başlar herşey çünkü .. Gördükten sonra sesler gelir kulağına.. Eğer karşında bir silüetten fazlasını görebiliyorsan, duyduğun herşeyi anlayabiliyorsan ne ala ! Ama gördüğün sadece bir silüetten ibaretse, karşındaki kartondan bir bebekse .. Kulağın sağırdır duyacağın her çığlığa.. Ne kadar bağırırsa bağırsın karşındaki duymazsın, ne anlatırsa anlatsın anlamazsın.. Görmekle başlar herşey çünkü, eğer görmeyi başaramazsan, tüm pencereler kapanır birden yüzüne, kendi karanlığına düşer, toparlanamazsın ...
1 Aralık 2012 Cumartesi
90 dakika..
Konu futbol olunca çoğu insanın aklına gelen şey maç izlerken yaşadığı stres olsa gerek. Belki çağın getirisi olarak yaptığımız herşeyin içicen bi tutam stres katmadan rahat edemiyoruzdur ve hepimiz herşeyde bir taraf tutma meraklısı olduğumuzdan -ki izlediğimiz dizilerde bile favori karakterlerimiz vardır.- futbolu izlerken keyiften ziyade stres sahibi oluyoruz.
Genelde kızlar için futbol merakı "yakışıklı futbol"cu ile başlar, kimisi bu merakı bir hobiye dönüştürmeyi başarır. Kimisi sadece sorulduğunda beğendiği futbolcudan söz eder.
Ben futbol açısından da şanslı bi çocukluk geçirdiğimden ikinci gruba dahil olmayı başardım.. Sağlam bir Beşiktaşlı annenin ve Fenerbahçeli bir babanın kızı olarak, belki mini mini yaşlarımda Beşiktaş'ın namağlup kadrosundan da ötürü, bonservisimi bi ömür Beşiktaş'a verdim.
Lise yıllarında Blue Jean'le beraber futbol dergileri de almaya başladım ve şanslıydım ki, çok iyi futbolcular seyrettim, fakat şimdilerde olan mevzular o zamanlar da da vardı. Bahsi geçen şike dalgasından ya da uzaya fırlatılası Yıldırım Demirören'den bahsetmiyorum. Mesela şimdiki Ronaldo - Messi bölünmesi, futbol tarihi boyunca hep vardı. Romario - Bebeto, Del Piero - Crespo, Saviola - Aimar, Ronaldo - Ronaldinho, Sergen - Tümer, Hakan Şükür - İlhan Mansız ve daha bi çokları. Eğer o zamanlar taraf tutmuş olsaydım futbol izlerken, bu mükemmel adamların hiç birini izleyememiş olacaktım. (Tümer'i ayırıyorum. Kendisini pek sevmem, zira Beşiktaşlılar kendisini pek sevmez.) Futbol bir kavga unsuru olmaktan ziyade, bir keyif unsuru bir spor olarak görülebildiğinde, gerçekten "22 adamın bir topun peşinde koşması"ndan fazlası oluyor insan hayatında, fakat futbolu bir kavga unsuru olarak görürseniz, izleyebileceğiniz pek çok güzel maçtan mahrum kalıyorsunuz. Mesela Hagi'nin Galatasaray'da oynamış olması, benim bir Beşiktaşlı olarak onun oynadığı futbolu takdir etmeme hiç bi zaman engel olmadı.. Alex gittiğinde üzülenlerin bunu haksızlık olarak görenlerin içinde ben de vardım. Ya da Guiza ve atamadığı gollerle Fenerbahçe'li arkadaşlarım gibi ben de zaman zaman eğlendim.
Kısacası futbolu renk kavgasına dönüştürmek, futboldan bireysel kavgalar çıkarmak gerçekten gereksiz ve komik.. Çünkü siz çenenizi yorarken, onlar işlerini yapıyor. Onlar işlerini yaparken sizin yapabileceğiniz en güzel şey, 90 dakikadan keyif almak. Kimsenin "anasının", "ebesinin" kulaklarını çınlatmadan..
Genelde kızlar için futbol merakı "yakışıklı futbol"cu ile başlar, kimisi bu merakı bir hobiye dönüştürmeyi başarır. Kimisi sadece sorulduğunda beğendiği futbolcudan söz eder.
Ben futbol açısından da şanslı bi çocukluk geçirdiğimden ikinci gruba dahil olmayı başardım.. Sağlam bir Beşiktaşlı annenin ve Fenerbahçeli bir babanın kızı olarak, belki mini mini yaşlarımda Beşiktaş'ın namağlup kadrosundan da ötürü, bonservisimi bi ömür Beşiktaş'a verdim.
Lise yıllarında Blue Jean'le beraber futbol dergileri de almaya başladım ve şanslıydım ki, çok iyi futbolcular seyrettim, fakat şimdilerde olan mevzular o zamanlar da da vardı. Bahsi geçen şike dalgasından ya da uzaya fırlatılası Yıldırım Demirören'den bahsetmiyorum. Mesela şimdiki Ronaldo - Messi bölünmesi, futbol tarihi boyunca hep vardı. Romario - Bebeto, Del Piero - Crespo, Saviola - Aimar, Ronaldo - Ronaldinho, Sergen - Tümer, Hakan Şükür - İlhan Mansız ve daha bi çokları. Eğer o zamanlar taraf tutmuş olsaydım futbol izlerken, bu mükemmel adamların hiç birini izleyememiş olacaktım. (Tümer'i ayırıyorum. Kendisini pek sevmem, zira Beşiktaşlılar kendisini pek sevmez.) Futbol bir kavga unsuru olmaktan ziyade, bir keyif unsuru bir spor olarak görülebildiğinde, gerçekten "22 adamın bir topun peşinde koşması"ndan fazlası oluyor insan hayatında, fakat futbolu bir kavga unsuru olarak görürseniz, izleyebileceğiniz pek çok güzel maçtan mahrum kalıyorsunuz. Mesela Hagi'nin Galatasaray'da oynamış olması, benim bir Beşiktaşlı olarak onun oynadığı futbolu takdir etmeme hiç bi zaman engel olmadı.. Alex gittiğinde üzülenlerin bunu haksızlık olarak görenlerin içinde ben de vardım. Ya da Guiza ve atamadığı gollerle Fenerbahçe'li arkadaşlarım gibi ben de zaman zaman eğlendim.
Kısacası futbolu renk kavgasına dönüştürmek, futboldan bireysel kavgalar çıkarmak gerçekten gereksiz ve komik.. Çünkü siz çenenizi yorarken, onlar işlerini yapıyor. Onlar işlerini yaparken sizin yapabileceğiniz en güzel şey, 90 dakikadan keyif almak. Kimsenin "anasının", "ebesinin" kulaklarını çınlatmadan..
27 Kasım 2012 Salı
L&M: El sallamaya devam..
Bu bloga hakkında yazdığım iki dizi var, biri Kuzey Güney, diğeri Leyla ile Mecnun.. Uzun süre yazmadım Leyla ile Mecnun hakkında.. Ama yazmadım diye de taşınmadım mahalleden, bırakmadım hiç çekirdek çitlemeyi, sakız çiğnemeyi, üzüme düşmeyi.. Hiç bırakmadım ekrandan bana gülümseyen ailemi..
Daha önce demiştim, LCD Yavuz abimindi, Erdal Bakkal için bolca çekirdeğim, Mecnun ve İsmail abim için de kiloyla üzümüm vardı..
3. sezonda yeniden Leyla değişti, Melis Birkan, Yedinci Leyla olarak geldi aramıza, kimileri sevdi, kimileri sevmedi, kimileri alıştı kimileri alışamadı.. Bende Melis Birkan'ı Issız Adam'da bırakmış biri olarak başta kocaman pörtlettim gözlerimi.. Sonra düşündüm, yan komşumuz bile çekip gidiyor ya bazen, taşınıyor ya hani, 3 Leyla taşındı "bizim mahalle"den.. Zamanla da alışıyor insan zaten yeni komşusuna başta "Aman ne geldi ki bu nemrut" diyor, giden gelenin yerini doldurmaz elbet ama, gözde alışmaz sanıyor ya insan hani, sonra alışıyorsun yeni gelene, önce utana sıkıla "Merhaba" deniliyor, yarım ağızla "Hoşgeldin" takip ediyor onu.. Ama alışıyorsun.. Bende alıştım mahallenin yeni Leyla'sına.. Sevdim onu orda.. "Dişi Mecnun" gibi biraz ama, olsun kendisi "Sadrazam 7. Leyla Paşa" ne de olsa.
Çok zor bir iş yapılan, başrol bi kere gitti mi, iflah olmaz genelde o dizi, yolunu kaybeder, yolu olabilir, kötü yola düşebilir, AT'ın yolu olabilir. Olmasa daha iyidir. Ama bizim mahallede öyle olmadı hiç, taşınanlar oldu, onları sevgiyle uğurladık hep, gelenleri de aynı sevgiyle karşıladık..
Çünkü "Bir hayalimiz vardı" çünkü biz hepimiz, İskender Baba'ydık, evimizi açtık, hayta da olsa sevdiklerimiz bağrımıza bastık, çünkü biz Erdal Bakkal'dık, yeni gelenlere önce şüpheyle baktık, çünkü biz Yavuz Hırsız'dık biz de insanların kalplerinden zamanlarından çaldık ve her çaldığımızı satırlara sakladık,çünkü biz Aksakallı dedeydik, 2012 dedeydik, Topsakallı dedeydik, Dosto'yduk, gördük yaşadık dersler çıkardık ve çocuklaştık,çünkü biz İsmail Abiydik 14 kollu bir devdik, çünkü biz hep bekledik gelmeyecek olanları, çünkü biz Mecnun'duk üşendik, ağladık, acı çektik, sevmeyi öğrenirken bocaladık, ne yapacağımızı şaşırdık, çünkü biz Leyla'ydık her kırıldığımızda olgunlaşıp "başka"laştık, belki bu yüzden Leyla'nın vazo, Arda'nın odun olmasını yadırgamadık, belki bu yüzden evdeki yastıklara kimse görmeden "Naber Hakkı Dayı ?" dedik, belki bu yüzden "Vana vudu vucu" diye bağırdık, belki bu yüzden çok sevdik Görüncek adam'ın kuşaklar sonraki torununu..
Çünkü biz hepimiz, o mahallenin çocuklarıydık, her denene inanmaya hazırdık, İskender'in yanında yatan Dosto değilde Tolstoy olsaydı da gülümserdik biz.. Çünkü biz el salladık gemilere gidenlerin ardından, masal çiçeğine yükledik umutlarımızı, kafamızın içinde Fadime'nin düğünü olsa da, "Babaoğlu'na" yar etmedik ormanlarımızı.. Çünkü hepimiz "zamanın dünya üzerinde bıraktığı birer yara izi"ydik.Biz o mahalleye hiç girmesekte o mahallenin içindendik, telif ödememek için sessiz söyledik şarkılarımızı belki bu yüzden yaban çakalı koydular adımızı.. Pazartesi'den kaçmadık bu yüzden.. Hatta sevdik pazartesileri biz..
İşte böyle hacılar, absürd komedi falan diyosunuz ama, mesela geçen bölüm ben at gibi yığıldım kaldım koltuğa onu nasıl yapalım ? Neyse ben bi çay koyayım da, Erdal Abi, sana da çekirdek aldım tuzlusundan, İskender Baba börek var bak mis gibi, İsmail abi Eter mi o elindeki acaba ? Napıyosun Yavuz abi giderken götürürsün LCD'yi. Neyse.. Çay demiştim ben di mi ? Seviyorum her birinizi.. :)
Daha önce demiştim, LCD Yavuz abimindi, Erdal Bakkal için bolca çekirdeğim, Mecnun ve İsmail abim için de kiloyla üzümüm vardı..
3. sezonda yeniden Leyla değişti, Melis Birkan, Yedinci Leyla olarak geldi aramıza, kimileri sevdi, kimileri sevmedi, kimileri alıştı kimileri alışamadı.. Bende Melis Birkan'ı Issız Adam'da bırakmış biri olarak başta kocaman pörtlettim gözlerimi.. Sonra düşündüm, yan komşumuz bile çekip gidiyor ya bazen, taşınıyor ya hani, 3 Leyla taşındı "bizim mahalle"den.. Zamanla da alışıyor insan zaten yeni komşusuna başta "Aman ne geldi ki bu nemrut" diyor, giden gelenin yerini doldurmaz elbet ama, gözde alışmaz sanıyor ya insan hani, sonra alışıyorsun yeni gelene, önce utana sıkıla "Merhaba" deniliyor, yarım ağızla "Hoşgeldin" takip ediyor onu.. Ama alışıyorsun.. Bende alıştım mahallenin yeni Leyla'sına.. Sevdim onu orda.. "Dişi Mecnun" gibi biraz ama, olsun kendisi "Sadrazam 7. Leyla Paşa" ne de olsa.
Çok zor bir iş yapılan, başrol bi kere gitti mi, iflah olmaz genelde o dizi, yolunu kaybeder, yolu olabilir, kötü yola düşebilir, AT'ın yolu olabilir. Olmasa daha iyidir. Ama bizim mahallede öyle olmadı hiç, taşınanlar oldu, onları sevgiyle uğurladık hep, gelenleri de aynı sevgiyle karşıladık..
Çünkü "Bir hayalimiz vardı" çünkü biz hepimiz, İskender Baba'ydık, evimizi açtık, hayta da olsa sevdiklerimiz bağrımıza bastık, çünkü biz Erdal Bakkal'dık, yeni gelenlere önce şüpheyle baktık, çünkü biz Yavuz Hırsız'dık biz de insanların kalplerinden zamanlarından çaldık ve her çaldığımızı satırlara sakladık,çünkü biz Aksakallı dedeydik, 2012 dedeydik, Topsakallı dedeydik, Dosto'yduk, gördük yaşadık dersler çıkardık ve çocuklaştık,çünkü biz İsmail Abiydik 14 kollu bir devdik, çünkü biz hep bekledik gelmeyecek olanları, çünkü biz Mecnun'duk üşendik, ağladık, acı çektik, sevmeyi öğrenirken bocaladık, ne yapacağımızı şaşırdık, çünkü biz Leyla'ydık her kırıldığımızda olgunlaşıp "başka"laştık, belki bu yüzden Leyla'nın vazo, Arda'nın odun olmasını yadırgamadık, belki bu yüzden evdeki yastıklara kimse görmeden "Naber Hakkı Dayı ?" dedik, belki bu yüzden "Vana vudu vucu" diye bağırdık, belki bu yüzden çok sevdik Görüncek adam'ın kuşaklar sonraki torununu..
Çünkü biz hepimiz, o mahallenin çocuklarıydık, her denene inanmaya hazırdık, İskender'in yanında yatan Dosto değilde Tolstoy olsaydı da gülümserdik biz.. Çünkü biz el salladık gemilere gidenlerin ardından, masal çiçeğine yükledik umutlarımızı, kafamızın içinde Fadime'nin düğünü olsa da, "Babaoğlu'na" yar etmedik ormanlarımızı.. Çünkü hepimiz "zamanın dünya üzerinde bıraktığı birer yara izi"ydik.Biz o mahalleye hiç girmesekte o mahallenin içindendik, telif ödememek için sessiz söyledik şarkılarımızı belki bu yüzden yaban çakalı koydular adımızı.. Pazartesi'den kaçmadık bu yüzden.. Hatta sevdik pazartesileri biz..
İşte böyle hacılar, absürd komedi falan diyosunuz ama, mesela geçen bölüm ben at gibi yığıldım kaldım koltuğa onu nasıl yapalım ? Neyse ben bi çay koyayım da, Erdal Abi, sana da çekirdek aldım tuzlusundan, İskender Baba börek var bak mis gibi, İsmail abi Eter mi o elindeki acaba ? Napıyosun Yavuz abi giderken götürürsün LCD'yi. Neyse.. Çay demiştim ben di mi ? Seviyorum her birinizi.. :)
26 Kasım 2012 Pazartesi
.. Hiç ..
Hiç bir şey yok aklımdan geçirdiğim, hiçlik kadar, hiç.. Sana dair, bana dair ne de onlara dair.. Geçmiyor aklımdan hiç birşey, öylesine boş, öylesine bomboş.. Kafa sesim bile öylesine hiçlik dolu, sessiz.. Terkedilmiş şehir gibi kafamın içi, kullanılmayan tren rayları gibi soğuk.. Kendi kafanın içinde üşüdün mü sen hiç ? Ben üşüdüm.. Ölesiye üşüdüm.. Sonra kaldırdım yakalarımı, yürüdüm.. Nereye dersen, o da hiç.. Boşluklardan düştüm sonra.. "Cennet, cehennem, araf.." En çok Araf'ı sevdim ama.. Neden dersen.. Hiç.. Kendime benzettim belki, iki dere, bir de ara.. Savrula savrula yürüdüm.. Nereye vurdu yolum.. Bilmem.. Önce kafamdaki sustu.. Sonra sağımdaki, sonra solumdaki.. Öyle bir yalnızlık büründüm.. Burnuma kadar.. Flu oldu sonra etraf.. Göremez oldum.. Biraz rüzgar, belki fırtına.. Fırtına rüzgar gelir belki çekilenlerin yanında.. Ne vardı peki etrafımda ? Hiç.. Dedim ya yoktu.. Yoktun.. Yoktular.. Yok oldular.. İnsan kendi sever mi yalnızlığını.. Hiç istemez mi birine sarılmayı ? Ben istemedim.. Hiç.. Çünkü, sarılırsan birine, o senin zaafın olur.. Korkarsın.. Kaybetmekten.. Saçının telinden bile korkarsın.. Korkmadım mı ? Korktum.. Sonra ne oldu ? Hiç.. Çünkü sarılırsan birine onu hep korumak zorunda kalırsın.. Onu korurken kendin korunmasız kalırsın.. Korumadım mı ? Korudum.. Ama bazen en çokta kendinden korumalısın.. Korumadım mı korudum.. Uzak durdum hep.. Sonra ? Araf.. Hep araf.. Çünkü birini sevmek, birşeyi sevmek, bir yeri sevmek.. Hep arada kalmak demek.. O yüzden hep temkinli mi olmak gerek ? Bunları düşünürken biraz daha yürüdüm, biraz daha.. Farkettim.. Griye boyanmış etraf.. Kendi boşluğumun içine batmışım.. Burnuma kadar.. Kıpırdayamamış, donmuş kalmışım.. Koca duvarlar örmüşüm etrafıma.. "Ben böyle de mutluyum!" yazmışım üzerlerine kocaman.. "Ben güçlüyüm! Yalnızlığımda güçlü!" yazmışım.. Sonrası hep boşluk.. Sonrası .. "Hiç.."
Küçük Japon Balığı ..
Küçük japon balığı.. Ağa yakalanmadı belki ama, hep bir fanusta yaşadı..
Şaşkın şaşkın arkadaşlarını aradı önce,
Sonra kesti ümidini onlardan,
Sahi, fanusa girmeden evveli, akvaryum da ona dardı..
Arada gelir bakarlardı, fanusun camına tıklarlardı..
Açardı gözlerini kocaman, anlamaya çalışırdı..
Seslenirlerdi arada, bazen onunla konuşurlardı,
Bazen fanusun dışından başka eller tıklardı..
Büyük, küçük.. Yaşlı, genç, kadın, erkek, çocuk..
Ama fanus hep aynıydı..
Döner dururdu kendisine bahşedilmiş (!) fanusunun içinde..
Arkadaşlarının bir kısmı akvaryumda, bir kısmı asıl olmaları gereken yerde..
Gördükleri, görmedikleri, hatırladıkları, hatırlamadıkları..
Küçük japon balığı, söyle, senin fanustakinden ne farkın vardı ?
Şaşkın şaşkın arkadaşlarını aradı önce,
Sonra kesti ümidini onlardan,
Sahi, fanusa girmeden evveli, akvaryum da ona dardı..
Arada gelir bakarlardı, fanusun camına tıklarlardı..
Açardı gözlerini kocaman, anlamaya çalışırdı..
Seslenirlerdi arada, bazen onunla konuşurlardı,
Bazen fanusun dışından başka eller tıklardı..
Büyük, küçük.. Yaşlı, genç, kadın, erkek, çocuk..
Ama fanus hep aynıydı..
Döner dururdu kendisine bahşedilmiş (!) fanusunun içinde..
Arkadaşlarının bir kısmı akvaryumda, bir kısmı asıl olmaları gereken yerde..
Gördükleri, görmedikleri, hatırladıkları, hatırlamadıkları..
Küçük japon balığı, söyle, senin fanustakinden ne farkın vardı ?
10 Kasım 2012 Cumartesi
Eskiden ..
Eskiden insanlar insandı.. "Şimdi hayvan mıyız ulan ?!" diyorsunuz ya, demeyin. Sövmeyin de.. Bi dinleyin..
Eskiden insanlar insandı evet..
Ya sonra..
Önce makinalara bağlandık hepimiz birer birer.. Tek tek.. Sonra bağlı olduğumuz makinaların mekaniğini aldık üzerimize.. Makineleştik.. Mekanikleştik..
Eskiden haberleşmek için mektuplar vardı.. Çok eskiden değil.. 1950'ler değil anlattığım tarih elbet.. Eskiden ev telefonları vardı.. Hepi topu 3-5 kanal vardı..
Ev telefonları nöbetteyken insanların birbirine saygısı vardı.. Kimse kimseyi "çok önemli bir durum olmadıkça" 8'den sonra aramazdı..
Mektuplar varken sevgisi vardı insanların birbirine.. Çünkü birikmişleri vardı içlerinde, özlemleri hasretleri vardı. Eskiden insanların "çevresindekilere bile" ulaşması zordu..
Eskiden atari salonları vardı ve o salonların "yardımsever" çakalları.. "Sen dur abim ben geçerim bölümleri" der, Chun-Li'ye tur atlattırırlardı.
Sonra Commodore64 çıktı.. Atari salonları kasetin içine sığdı.. Sırasıyla başladı herşey.. Atari salonları kapandı.. Mavi ekranla ilk o dönem kaynaşıldı..
Derken kanallar çoğaldı, müzik programları azaldı.. Sonra, hayatımıza CDçalarlar girdi.. Cep telefonları, Commodore64 yerini masaüstü bilgisayarlara bıraktı..
Mirc, icq, messenger.. Sırasıyla kapladı hayatımızı, forum siteleri vesaireler.. Direnen atari salonları yerini internet cafelere bıraktı..
Her biri hayatımıza girerken kaybettik insanı yanlarımızı. Arkadaşlarımızla yüzyüze konuşmaya tenezzül etmez olduk.. "İnternette konuşuruz" diyebiliyorduk. Kimseyle sözleşip ertesi gün gidilecek yerin, yapılacak şeyin planını yapmaz olduk, çünkü bir smsle anında birbirimize ulaşabiliyorduk.. Kontorlü hatlarla tanıştık sonra.. Artık telefondan "konuşmaya" da gerek duymaz olduk..
Ve tüm bunlar olurken, anlayışsızlaştık.. Bir mimik görmeden, ses bile duymadan yazılanlara duygular yüklemeye başladık.. Alınganlaştık.. Mutsuzlaştık.. Yüz yüze halledilebilir olan şeyleri, "internetten ya da smslerle" çözülmez hale getirdik.. Kaybettik..
O aralarda, cep telefonlarına "kameralar" eklendi, bilgisayarlara da tabi. Dolayısıyla "kıçımızı" da kaldırmaz, "rahatımızı" da bozmaz olduk.. Bu vesileyle, filmli fotoğraf makinalarıyla da vedalaşmaya başladık, sadece onlarla değil tabi, kalan duygularımızla da..
Depresyonlarla tanıştık.. Büyük olmayan şeyleri büyütmeye başladık.. Bir süre sonra makinalaşmaya başladık..
Arama motoruyla tanışırken kitapları geride bırakmaya başladık, nasılsa arama motoru anlatırdı istediğimizi.. Dostlarımızı tozlu raflara terkettik.. Sonra Facebook, twitter..
Andy Warhol gülümsüyordu yukardan.. "Dediğime gelmenize az kaldı" dercesine..
Yarışmalar, facebookta popüler olma çabaları.. Dediğine geldik bir şekilde.. İnsanlar ayakta durmak için gerekli olanın çalışmak olduğunu unutup, popüler olma telaşına düştü.. "Resmimi beğen, durumumu beğen" diyenlerle doldu etrafımız.. Tanıdığımız insanları dahi tanıyamaz olduk.. Öyle ki "paralı durum beğenme, paralı takipçi" dalgası başladı birden..
Herkes "Bir gün 15 dakikalığına da olsa ünlü olmanın" peşine düştü..
Bu ruhsuz telaşın peşinde birbirlerini ezdiler çiğnediler..
Başa dönelim.. 3-5 kanal varken, ünlüler yine ulaşılırdı, lakin, ancak posterlerine, dergilere verdikleri röportajlarına ulaşılırdı.. Dili tutulurdu insanların ünlü birine 100 metre yaklaşınca.. Bu bir lütuf sayılırdı, dolayısıyla işlerine özel hayatlarına bir saygı vardı.. İmza istenirken bile vakitlerinden çalıyor muyum acaba diye düşünülürdü.
Şimdilerdeyse, insanlar "15 dakika" kaygısıyla ve "bizi siz yarattık ulan" kafasıyla, sosyal paylaşım sitelerinde hakarete varan sözler yağdırıyorlar. İşin garibi hakaret ettikleri bu konuma gelmek için dişiyle tırnağıyla çalışan insanlar.
İnsanlar artık önce bakıyorlar, sonra arama motorunda arıyorlar eğer varsa beğendiği ünlünün bir facebook twitter hesabı ekliyorlar. Şayet kabul görmüyorlarsa, kimisi edebiyle oturuyor, kimisi hakaret etmeye başlıyor, kimisi de askerlik arkadaşıymışçasına dünyanın merkezi kendisiymişçesine şeyler yazıyor, söylüyor. İşleri zor ünlülerin, bir hesap açsalar dert, açmasalar dert, takip etseler, ekleseler dert, eklemeseler dert. Konuşsalar dert konuşmasalar dert.
İnsanlar da tüketmeye devam ediyor. Ünlüsün değilsin önemi yok, onlar için, cep telefonu gibisin, kimisi yenisi çıkınca değiştiriyor, kimisi alana kadar peşinden koşuyor, kimisi de varlığına şükrediyor. En önemlisi de artık ne yaparsan yap hiç kimse mutlu olmuyor. İnsanların yıllarca çalışıp kazandığı paralara elektronik aletler satılıyor. Elde edildiğinde ortaya çıkan gülümseme en fazla yarım saat sürüyor. Dedim ya, insanlar mekanikleşiyor, makineleşiyor, herkes sadece egosunu düşünüyor..
Dersen ki, sende bu eleştirdiklerin sayesinde ulaşıyorsun bize.. Derim ki size: Benim derdim teknolojiden ziyade kullanmayı bilmeyen, kullanırken bokunu çıkarıp bağımlılaşan makineleşen nesille, velhasılı.. Şikayetim var..
Eskiden insanlar insandı evet..
Ya sonra..
Önce makinalara bağlandık hepimiz birer birer.. Tek tek.. Sonra bağlı olduğumuz makinaların mekaniğini aldık üzerimize.. Makineleştik.. Mekanikleştik..
Eskiden haberleşmek için mektuplar vardı.. Çok eskiden değil.. 1950'ler değil anlattığım tarih elbet.. Eskiden ev telefonları vardı.. Hepi topu 3-5 kanal vardı..
Ev telefonları nöbetteyken insanların birbirine saygısı vardı.. Kimse kimseyi "çok önemli bir durum olmadıkça" 8'den sonra aramazdı..
Mektuplar varken sevgisi vardı insanların birbirine.. Çünkü birikmişleri vardı içlerinde, özlemleri hasretleri vardı. Eskiden insanların "çevresindekilere bile" ulaşması zordu..
Eskiden atari salonları vardı ve o salonların "yardımsever" çakalları.. "Sen dur abim ben geçerim bölümleri" der, Chun-Li'ye tur atlattırırlardı.
Sonra Commodore64 çıktı.. Atari salonları kasetin içine sığdı.. Sırasıyla başladı herşey.. Atari salonları kapandı.. Mavi ekranla ilk o dönem kaynaşıldı..
Derken kanallar çoğaldı, müzik programları azaldı.. Sonra, hayatımıza CDçalarlar girdi.. Cep telefonları, Commodore64 yerini masaüstü bilgisayarlara bıraktı..
Mirc, icq, messenger.. Sırasıyla kapladı hayatımızı, forum siteleri vesaireler.. Direnen atari salonları yerini internet cafelere bıraktı..
Her biri hayatımıza girerken kaybettik insanı yanlarımızı. Arkadaşlarımızla yüzyüze konuşmaya tenezzül etmez olduk.. "İnternette konuşuruz" diyebiliyorduk. Kimseyle sözleşip ertesi gün gidilecek yerin, yapılacak şeyin planını yapmaz olduk, çünkü bir smsle anında birbirimize ulaşabiliyorduk.. Kontorlü hatlarla tanıştık sonra.. Artık telefondan "konuşmaya" da gerek duymaz olduk..
Ve tüm bunlar olurken, anlayışsızlaştık.. Bir mimik görmeden, ses bile duymadan yazılanlara duygular yüklemeye başladık.. Alınganlaştık.. Mutsuzlaştık.. Yüz yüze halledilebilir olan şeyleri, "internetten ya da smslerle" çözülmez hale getirdik.. Kaybettik..
O aralarda, cep telefonlarına "kameralar" eklendi, bilgisayarlara da tabi. Dolayısıyla "kıçımızı" da kaldırmaz, "rahatımızı" da bozmaz olduk.. Bu vesileyle, filmli fotoğraf makinalarıyla da vedalaşmaya başladık, sadece onlarla değil tabi, kalan duygularımızla da..
Depresyonlarla tanıştık.. Büyük olmayan şeyleri büyütmeye başladık.. Bir süre sonra makinalaşmaya başladık..
Arama motoruyla tanışırken kitapları geride bırakmaya başladık, nasılsa arama motoru anlatırdı istediğimizi.. Dostlarımızı tozlu raflara terkettik.. Sonra Facebook, twitter..
Andy Warhol gülümsüyordu yukardan.. "Dediğime gelmenize az kaldı" dercesine..
Yarışmalar, facebookta popüler olma çabaları.. Dediğine geldik bir şekilde.. İnsanlar ayakta durmak için gerekli olanın çalışmak olduğunu unutup, popüler olma telaşına düştü.. "Resmimi beğen, durumumu beğen" diyenlerle doldu etrafımız.. Tanıdığımız insanları dahi tanıyamaz olduk.. Öyle ki "paralı durum beğenme, paralı takipçi" dalgası başladı birden..
Herkes "Bir gün 15 dakikalığına da olsa ünlü olmanın" peşine düştü..
Bu ruhsuz telaşın peşinde birbirlerini ezdiler çiğnediler..
Başa dönelim.. 3-5 kanal varken, ünlüler yine ulaşılırdı, lakin, ancak posterlerine, dergilere verdikleri röportajlarına ulaşılırdı.. Dili tutulurdu insanların ünlü birine 100 metre yaklaşınca.. Bu bir lütuf sayılırdı, dolayısıyla işlerine özel hayatlarına bir saygı vardı.. İmza istenirken bile vakitlerinden çalıyor muyum acaba diye düşünülürdü.
Şimdilerdeyse, insanlar "15 dakika" kaygısıyla ve "bizi siz yarattık ulan" kafasıyla, sosyal paylaşım sitelerinde hakarete varan sözler yağdırıyorlar. İşin garibi hakaret ettikleri bu konuma gelmek için dişiyle tırnağıyla çalışan insanlar.
İnsanlar artık önce bakıyorlar, sonra arama motorunda arıyorlar eğer varsa beğendiği ünlünün bir facebook twitter hesabı ekliyorlar. Şayet kabul görmüyorlarsa, kimisi edebiyle oturuyor, kimisi hakaret etmeye başlıyor, kimisi de askerlik arkadaşıymışçasına dünyanın merkezi kendisiymişçesine şeyler yazıyor, söylüyor. İşleri zor ünlülerin, bir hesap açsalar dert, açmasalar dert, takip etseler, ekleseler dert, eklemeseler dert. Konuşsalar dert konuşmasalar dert.
İnsanlar da tüketmeye devam ediyor. Ünlüsün değilsin önemi yok, onlar için, cep telefonu gibisin, kimisi yenisi çıkınca değiştiriyor, kimisi alana kadar peşinden koşuyor, kimisi de varlığına şükrediyor. En önemlisi de artık ne yaparsan yap hiç kimse mutlu olmuyor. İnsanların yıllarca çalışıp kazandığı paralara elektronik aletler satılıyor. Elde edildiğinde ortaya çıkan gülümseme en fazla yarım saat sürüyor. Dedim ya, insanlar mekanikleşiyor, makineleşiyor, herkes sadece egosunu düşünüyor..
Dersen ki, sende bu eleştirdiklerin sayesinde ulaşıyorsun bize.. Derim ki size: Benim derdim teknolojiden ziyade kullanmayı bilmeyen, kullanırken bokunu çıkarıp bağımlılaşan makineleşen nesille, velhasılı.. Şikayetim var..
8 Kasım 2012 Perşembe
Bence Ferhat'ı Vuran..
Gecenin sonunda "and the oscar goes to Güney.. " dedim. Aslında bana sorarsanız bilmiyorum, bilemiyorum.. Bütün hafta boyunca sıyrıklar gibi oturup bin ihtimal üzerine düşündüm, düşündük.. Hep beraber düşündük ve an be an değişen düşüncelerimizi twitter üzerinden #benceferhativuran etiketiyle paylaştık.
Dizinin "Ah yavrum Kuzey" kitlesinden kendimizi sıyırdığımız vakit, Güney'in de eline yüzüne bulaştırdığı fedakarlıkları var. Cemre'den Kuzey için vazgeçmesi, Kuzey'i makara işinde karşısına alarak yükselmesine fırsat vermesi, kardeşini korumak için Ferhat'ı ihbar etmesi, nikah dairesinin yerini haber vermesi.. Ama bütün bunların karşılığı olarak, egosuna yenik düşüp tüm bunları eline yüzüne bulaştırması sonucu, hep kötü ilan edilmesi. Fakat tüm bunlara rağmen Güney, yaptığı herşeyi aklıyla yapan bi karakter olarak, Ferhat'ı öldürmemiştir diye düşünüyorum, dolayısıyla:
- Sami öldürdü, kimseye bişey olmasın diye, Güney'le plan yaptılar ve Sami böyle bi ifade verdi.
- Sami silahı Güney'e verdiyse şayet, yavrum onu yere falan attıysa, özetle "Benim elimden nah alırlar parmak izi" diyen Çakalcalı da avlamış olabilir Ferhat'ı.
- Fakat, Güney öldürmüşse, bu saatten sonra onu ormanda takip eden Çatalcalı'yla müttefik olmak zorunda kalabilir.
- Katil Güney'se eğer, -ki kendisi başarılı bir katil zaten- eski haline göre, daha çok sesi çıkan bir karaktere dönüşmesi de olası.
Güney gelgitleri olan bir karakter.. Önümüzdeki bölümler ne gösterecek izleyip göreceğiz elbet. Ama Buğra Gülsoy'un önünde saygıyla eğilebiliriz bence. İstediği zaman bir bakışıyla döküyor karakterinin kafasından geçenleri, ama o istemediği zaman, öyle güzel gizliyor ki Güney'i bu bölümde olduğu gibi.. İzleyene diyecek söz bırakmıyor.
Tüm bu ihtimallerin sonucunda, bölümle ilgili diyebileceğim. Kafamızın allak bullak olduğuydu, Ferhat ölürken bile dengeleri altüst etti..
Barış kartlarını açık oynayarak, evrimini tamamladı, Cemre'yi önce canı için, sonra malı için yok saydı.
Buna karşılık Kuzey Cemre'nin de dediği gibi, "O an Barış'ın yerinde olsa o kurşunu kafasına yerdi" ama, Cemre'nin karşısında kurallarından kopmayı yine başaramadı.
Malesef Simay geri döndü, ama çok uzun sürmeyecek gibi bu dönüş, çünkü kendisi pavyondaydı ara fragmanlarda. Ama senaristler bizi ters köşelere mükemmel yatırıyorlar, bunu unutmamak gerek.
Ve Handan Hanım.. Samara gibi kadın, televizyonun içinden çıkacak diye ürktüğüm zamanlar oluyor gerçekten.. Köşkten önce şirkete, sonra şirrete bağlayarak "Ben senin arkandayım güzel kızım." dedi bir de. Neyse ki Handan hanım var da, bir karaktere sinirlendiğimizde kendisi çıkıyor ortaya, herkese olan sinirimizi kendi üzerine topluyor. Öyle de şahane bir anne. Sonra reklama giriyor zaten dizi, sinirlerimiz yatışsın diye. Sonra diyorsunuz ki Güney kötü, size 1 doz Handan Hanım yazıyorum. Aç karnına ıslak saçla bi alın onu, bak nası başağrısı yapıyo, nasıl kafa açıyo.. Semra Dinçer, ellerinden, alnından, yanaklarından öpülesi bir insan, tiksinç Handan'ı hayatın içine böylesine sürüklediği için.
Bana sorarsanız "Sence kim vurdu Pigmeciğim" diye, inanın öyle dolu dolu bir bölüm izledik ki hep beraber, beynim Burak Çakalcalı'nın eli gibi yandı. Bu arada Çakalcalı evet, kendisi tam bir çakalmış, bu arada, Zeynep ve Burak birbirlerinden bile şüphe eden bir ikili olma yolundalar, çıkarları doğrultusunda.
Bakalım önümüzdeki haftalar ne gösterecek.
Ferhat'ı vuran Ted Bundy mi ?
Richard Ramirez mi ?
Yoksa fırıncı Sami Bey mi ?
Not: Yayında yapımda emeği geçen herkese teşekkürler.. Bizler izleyelim diye, biz gezerken, dinlenirken, kahvaltı ederken, Pazar günlerini bile bu işe harcayan ve işlerini en iyi şekilde yapan herkese bir izleyici olarak kocaman bir teşekkürü kendi adıma borç biliyorum.. :) Diyeceklerim bu kadar..
Dizinin "Ah yavrum Kuzey" kitlesinden kendimizi sıyırdığımız vakit, Güney'in de eline yüzüne bulaştırdığı fedakarlıkları var. Cemre'den Kuzey için vazgeçmesi, Kuzey'i makara işinde karşısına alarak yükselmesine fırsat vermesi, kardeşini korumak için Ferhat'ı ihbar etmesi, nikah dairesinin yerini haber vermesi.. Ama bütün bunların karşılığı olarak, egosuna yenik düşüp tüm bunları eline yüzüne bulaştırması sonucu, hep kötü ilan edilmesi. Fakat tüm bunlara rağmen Güney, yaptığı herşeyi aklıyla yapan bi karakter olarak, Ferhat'ı öldürmemiştir diye düşünüyorum, dolayısıyla:
- Sami öldürdü, kimseye bişey olmasın diye, Güney'le plan yaptılar ve Sami böyle bi ifade verdi.
- Sami silahı Güney'e verdiyse şayet, yavrum onu yere falan attıysa, özetle "Benim elimden nah alırlar parmak izi" diyen Çakalcalı da avlamış olabilir Ferhat'ı.
- Fakat, Güney öldürmüşse, bu saatten sonra onu ormanda takip eden Çatalcalı'yla müttefik olmak zorunda kalabilir.
- Katil Güney'se eğer, -ki kendisi başarılı bir katil zaten- eski haline göre, daha çok sesi çıkan bir karaktere dönüşmesi de olası.
Güney gelgitleri olan bir karakter.. Önümüzdeki bölümler ne gösterecek izleyip göreceğiz elbet. Ama Buğra Gülsoy'un önünde saygıyla eğilebiliriz bence. İstediği zaman bir bakışıyla döküyor karakterinin kafasından geçenleri, ama o istemediği zaman, öyle güzel gizliyor ki Güney'i bu bölümde olduğu gibi.. İzleyene diyecek söz bırakmıyor.
Tüm bu ihtimallerin sonucunda, bölümle ilgili diyebileceğim. Kafamızın allak bullak olduğuydu, Ferhat ölürken bile dengeleri altüst etti..
Barış kartlarını açık oynayarak, evrimini tamamladı, Cemre'yi önce canı için, sonra malı için yok saydı.
Buna karşılık Kuzey Cemre'nin de dediği gibi, "O an Barış'ın yerinde olsa o kurşunu kafasına yerdi" ama, Cemre'nin karşısında kurallarından kopmayı yine başaramadı.
Malesef Simay geri döndü, ama çok uzun sürmeyecek gibi bu dönüş, çünkü kendisi pavyondaydı ara fragmanlarda. Ama senaristler bizi ters köşelere mükemmel yatırıyorlar, bunu unutmamak gerek.
Ve Handan Hanım.. Samara gibi kadın, televizyonun içinden çıkacak diye ürktüğüm zamanlar oluyor gerçekten.. Köşkten önce şirkete, sonra şirrete bağlayarak "Ben senin arkandayım güzel kızım." dedi bir de. Neyse ki Handan hanım var da, bir karaktere sinirlendiğimizde kendisi çıkıyor ortaya, herkese olan sinirimizi kendi üzerine topluyor. Öyle de şahane bir anne. Sonra reklama giriyor zaten dizi, sinirlerimiz yatışsın diye. Sonra diyorsunuz ki Güney kötü, size 1 doz Handan Hanım yazıyorum. Aç karnına ıslak saçla bi alın onu, bak nası başağrısı yapıyo, nasıl kafa açıyo.. Semra Dinçer, ellerinden, alnından, yanaklarından öpülesi bir insan, tiksinç Handan'ı hayatın içine böylesine sürüklediği için.
Bana sorarsanız "Sence kim vurdu Pigmeciğim" diye, inanın öyle dolu dolu bir bölüm izledik ki hep beraber, beynim Burak Çakalcalı'nın eli gibi yandı. Bu arada Çakalcalı evet, kendisi tam bir çakalmış, bu arada, Zeynep ve Burak birbirlerinden bile şüphe eden bir ikili olma yolundalar, çıkarları doğrultusunda.
Bakalım önümüzdeki haftalar ne gösterecek.
Ferhat'ı vuran Ted Bundy mi ?
Richard Ramirez mi ?
Yoksa fırıncı Sami Bey mi ?
Not: Yayında yapımda emeği geçen herkese teşekkürler.. Bizler izleyelim diye, biz gezerken, dinlenirken, kahvaltı ederken, Pazar günlerini bile bu işe harcayan ve işlerini en iyi şekilde yapan herkese bir izleyici olarak kocaman bir teşekkürü kendi adıma borç biliyorum.. :) Diyeceklerim bu kadar..
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
